Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Δραστηριότητες εξάσκησης λεπτής κινητικότητας με μεταλλικά καπάκια!

Πάντα είμαι σε διαρκή αναζήτηση δραστηριοτήτων για το μαιμούδι. Ένα από τα καλά του διαδικτύου είναι ακριβώς αυτό. Πως σου δίνει άπειρες και υπέροχες ιδέες όχι μόνο για δημιουργική απασχόληση στο σπίτι μα κυρίως για διασκεδαστική απασχόληση στο σπίτι. 

Τις πιο πολλές από αυτές σας τις παρουσιάζω πια στο ανάλογο άλμπουμ μας στο fb αφού είναι αδύνατον να τις καταγράψω όλες σε ανάρτηση! (αν και δεσμεύομαι και σε μια συνοπτική ανάρτηση από Σεπτέμβριο). Κάποιες όμως τις αγαπάμε τόσο πολύ που θέλουμε να τις μοιραστούμε με περισσότερες λεπτομέρειες! 

Αυτό ακριβώς έγινε και με αυτές τις δυο- εξαιρετικά απλές μα σούπερ διασκεδαστικές δραστηριότητες- που αφορούν στα καπάκια αναψυκτικών! (μεταλλικά καπάκια!) 



Για εμάς είναι εύκολο να μαζέψουμε καπάκια αφού ο παππούς μας έχει μαγαζί εστίασης, συνεπώς χρειάστηκε μόλις ένα βράδυ για να τα έχουμε στα χέρια μας. Αφού παίξαμε ξεχωρίζοντας τα σύμφωνα με το σχέδιο τους, βάλαμε μπροστά τις δραστηριότητες μας. 

Η μια- που είναι και η πιο απλή στην ετοιμασία της- αφορά σε ψάρεμα καπακιών όμως με το... κεφάλι μας! Θα χρειαστούμε: 


  • Ένα σχετικά βαθύ μπολ- κατά προτίμηση διάφανο. 
  • Κάμποσα μεταλλικά καπάκια. 
  • Μερικά σύρματα πίπας- ανάλογα το κεφάλι του παιδιού, εμείς χρειαστήκαμε τρια και μισό. 
  • Έναν μαγνήτη  
  • Κόλλα θερμής σιλικόνης. 
Απλά τα πράγματα. Φτιάχνουμε ένα σαν στεφάνι από τα σύρματα και στην μπροστά μεριά ενώνουμε πάλι σύρμα στου οποίου την άκρη έχουμε κολλήσει έναν μαγνήτη. Γεμίζουμε το μπολ με νερό μέχρι την μέση, ρίχνουμε τα καπάκια και εξηγούμε τους κανόνες. 

Να ψαρέψουμε δηλαδή τα καπάκια μόνο με το κεφάλι μας. Τα χέρια μας δεν επιτρέπεται να τα χρησιμοποιήσουμε παρά μόνο για να αφαιρέσουμε τα καπάκια από τον μαγνήτη αφού τα πιάσουμε! 

Ο Δημήτρης Γεράσιμος- ο οποίος είχε εξασκηθεί πολύ από δύο χρονών στο συμβατικό ψάρεμα με τα χέρια- δυσκολεύτηκε πολύ αρχικά να δώσει τον έλεγχο στον αυχένα του! Χρειάστηκε πολλές φορές να του θυμίσω πως δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσει τα χέρια του! Μόλις όμως ξεκίνησε να πιάνει τα πρώτα ενθουσιάστηκε και δεν έλεγε να σταματήσει μέχρι να τα ψαρέψει όλα! (και είχα βάλει πολλά!) 





Να τονίσω πως δεν είναι τόσο εύκολο όσο φαίνεται. Τα αρχικά καπάκια στην μέση πιάνονται εύκολα. Τα ακριανά όμως θέλει πολύ συγκεκριμένες κινήσεις με το κεφάλι για να τα καταφέρει! Αν ο μαγνήτης είναι μεγάλος σαν τον δικό μας, ενίοτε πιάνει και δυο με τρία καπάκια ταυτόχρονα, δίνοντας διπλή και τριπλή χαρά στον μικρό ψαρά! Είναι μια εξαιρετική δραστηριότητα συντονισμού κινήσεων. Μια που ήδη έχουμε επαναλάβει και σίγουρα θα επαναλάβουμε πολλές ακόμα φορές. 






Για την επόμενη δραστηριότητα με τα καπάκια θα χρειαστούμε: 

  • Ένα παλιό cd που δεν χρειαζόμαστε
  • Ένα ρολό από χαρτί κουζίνας
  • Μερικά γλωσσοπίεστρα
  • Μερικά καπάκια. (δεν νομίζω πως χρειάζεται να είναι μεταλλικά, μπορείτε και πλαστικά) 
  • Πον Πον διάφορα μεγέθη, (να χωράνε όμως στα καπάκια)
  • Θερμή κόλλα σιλικόνης. 
  • Έναν καλό χαρτοκόπτη.
  • Μια τσιμπίδα εκμάθησης για παιδιά.
Κολλάμε με την σιλικόνη το ρολό κουζίνας στο cd. Έπειτα με τον χαρτοκόπτη κόβουμε μικρές οπές σαν να δημιουργούμε κλαδιά δέντρου. Για μικρότερες ηλικίες αφήνουμε μεγαλύτερα κενά ανάμεσα στα ξυλάκια, δηλαδή χρησιμοποιούμε λιγότερα ξυλάκια. Μέσα στις οπές τοποθετούμε τα γλωσσοπίεστρα. Σε μας τα τοποθέτησε όλα ο ίδιος ο Δημήτρης Γεράσιμος. Μετά κολλάμε τα καπάκια στην άκρη των γλωσσοπίεστρων, ανάποδα. Αυτό ήταν. 

Έτοιμη η δραστηριότητα μας. Το μικράκι μας πρέπει να πιάσει τα πον πον με την τσιμπίδα και να τα βάλει πάνω στα καπάκια. Σκοπός μας να μην ρίξει κανένα και να βάλει πον πον διαφορετικών μεγεθών διότι έχει διαφορά στο πιάσιμο της λαβής που θα χρειαστεί να κάνει το χεράκι του. 




Δεν είναι εύκολο για τα μικρά χεράκια. Θέλει συντονισμό, λεπτό χειρισμό για να μην ρίξουν τα πον πον που έχουν ήδη τοποθετήσει, είναι καθαρά μια άσκηση δεξιοτήτων. Εγώ, αφού τοποθέτησε όλα τα πον πον, του έβαλα να τοποθετήσει και μικρά ξύλινα τουβλάκια τα οποία απαιτούν ακόμα καλύτερο χειρισμό της τσιμπίδας αφού είναι σκληρά και πρέπει να τα πιέσει με συγκεκριμένο τρόπο. Είχα δίκιο και ήταν όντως πιο απαιτητικό αφού τον κούρασε περισσότερο. 




Να τονίσω πως παρότι κάνουμε ασκήσεις με πιάσιμο αντικειμένων από 18 μηνών σχεδόν, (είτε με τσιμπίδα, είτε με κουτάλια, είτε με ειδικές λαβές σαν ψαλίδι), η συγκεκριμένη τον δυσκόλεψε αρκετά. Διότι έπρεπε να τα ακουμπήσει σε συγκεκριμένο πλαίσιο, μικρό και να προσέξει κιόλας μην ρίξει τα άλλα. Ακόμα μια εξαιρετική δραστηριότητα μέσα στην απλότητα της! 


Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Ελευθερία... Αυτή η.. άπιαστη έννοια...

Πόσο σχετική η έννοια της ελευθερίας σωστά; 

Ένα από τα σημαντικότερα αγαθά και όμως τόσο πολύπλευρη, τόσο αμφιλεγόμενη, σχεδόν άπιαστη... 

Έχουμε παλέψει για αυτή. Την έχουμε διεκδικήσει. Πόσο ελεύθεροι όμως είμαστε στα αλήθεια; 

Όχι τόσο. Γεννιόμαστε ελεύθεροι αυτό είναι σίγουρο. Αν έχουν τα παιδιά κάτι έντονα είναι η αίσθηση της ελευθερίας. Είναι ελεύθερα από κάθε έγνοια, κάθε προβληματισμό, κάθε αίσθημα που εμάς μας κρατάει πίσω. 

Δεν φοβούνται, δεν ντρέπονται, δεν έχουν μνησικακία ή εγωισμό, δεν διστάζουν, ούτε αναλώνονται σε ανούσιες σκέψεις. Ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά, έχουν άσβεστη δίψα για μάθηση, είναι περίεργα για τα πάντα και το βασικότερο; Εκδηλώνουν κάθε συναίσθημα τους, ακριβώς την στιγμή που το έχουν. 

Και πάμε εμείς και το πρώτο πράγμα που τους "μαθαίνουμε" είναι ακριβώς το αντίθετο. Μεγαλωμένοι και εμείς μέσα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο- το οποίο εκ των πραγμάτων απαιτεί συμβάσεις και υποχωρήσεις- η μεγαλύτερη μας αγωνία είναι να μάθουν να λειτουργούν σε αυτό σαν σύνολο. Δίνουμε τόση βάση στο να εναρμονιστούν που σχεδόν ξεχάσαμε να ενθαρρύνουμε την μοναδικότητα τους, το δικαίωμα στην δική τους επιλογή- διαταράσσοντας κατά αυτόν τον τρόπο τι; 

Την ελευθερία τους. 


"Πρέπει" να μοιραστούν το παιχνίδι τους ακόμα και αν δεν γνωρίζουν καν το παιδί με το οποίο τους ζητάμε να το μοιραστούν. "Πρέπει" να πουν καλημέρα στον κάθε έναν που τα θεωρεί χαριτωμένα και τα πλησιάζει. "Πρέπει" να σηκωθούν το πρωί και να πάνε στο παιδικό ή στην γιαγιά τους επειδή οι γονείς εργάζονται. "Πρέπει" να μην φωνάζουν και να μην τρέχουν μέσα σε ένα σούπερ μάρκετ λόγου χάρη, "πρέπει", "πρέπει" "πρέπει"... 

Και κάπως έτσι, μέσα σε όλα αυτά τα άχρηστα "πρέπει", χάνουν ένα από τα σημαντικότερα αγαθά τους, ένα με το οποίο γεννιούνται και το οποίο είναι τόσο ατόφιο και σημαντικό στην ύπαρξη του. 

Την ελευθερία τους. 


Και είναι λογικό. Καλώς ή κακώς πρέπει να εναρμονιστούμε με το σύνολο. Πρέπει να σεβόμαστε, να δίνουμε τον χώρο και τον χρόνο στον καθέναν να εκφραστεί, να λειτουργούμε με ενσυναίσθηση και να φερόμαστε σε ένα πλαίσιο που δεν προσβάλει κανέναν. 

Καθώς μεγαλώνουμε λοιπόν, τα όσα μας διδάσκουν αλλά και τα όσα οι ίδιοι μαθαίνουμε από τις εμπειρίες μας, μας κάνουν όχι και τόσο ελεύθερους όσο νομίζουμε. Διότι πάντα θα ανησυχούμε για το τι θα πιστέψει κάποιος για μας- ακόμα και αν αυτός ο κάποιος είναι απλά η μάνα μας. (που ποτέ δεν είναι μόνο αυτή).  Πάντα θα ανησυχούμε για κάποιον περισσότερο και από τον εαυτό μας ακόμα και αν αυτός είναι μόνο το παιδί μας. (που ποτέ δεν είναι μόνο αυτό.) Πάντα θα λειτουργήσουμε- έστω και μόνο μια φορά- στα πλαίσια του κοινωνικού "πρέπει" ακόμα και αν δεν το αισθανόμαστε στα αλήθεια (που δεν θα είναι μόνο μια φορά). 

Και η αλήθεια είναι πως στην ζωή μας δρούμε κυρίως με όλα αυτά στο μυαλό μας, γεγονός που σίγουρα δεν ευνοεί ούτε συνιστά την γνήσια έννοια της ελευθερίας. Τα πνεύματα τα ελεύθερα είναι εξαιρετικά σπάνια και συνήθως δεν ανήκουν στο κοινωνικό σύνολο, συνήθως δεν κατανοούνται καν από αυτό. 

Το μυστικό είναι κατά πόσο θα το διαπιστώσεις και θα φροντίσεις να αποβάλλεις όλα αυτά τα άχρηστα "πρέπει". Όλα αυτά που δεν χρειάζεται να ροκανίζουν την ελευθερία της ψυχής σου. Ώστε όσο μπορείς να διατηρήσεις αυτούσιο αυτό με το οποίο ξεκινάς την ζωή σου. Και αυτό με το οποίο την τελειώνεις... Έχετε προσέξει πως οι περισσότεροι ηλικιωμένοι άνθρωποι απελευθερώνονται από όλα αυτά τα συμβατικά "πρέπει" και απλά ζουν την ζωή τους όπως ακριβώς θέλουν; 

Το μυστικό είναι να κοιτάς πότε, πότε ψηλά στον ουρανό και να παίρνεις μαθήματα ελευθερίας από τα πουλιά... Αυτά ξέρουν. Και αυτά είναι και ο λόγος που παραληρώ απόψε σε τούτη εδώ την γωνίτσα... 



Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Το άλμπουμ μας "Μια μέρα στην παραλία" (La Petite Melina)

Μπορεί να το καθυστέρησα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, όμως το άλμπουμ γενεθλίων από τα τρίτα μας γενέθλια- τα περσινά δηλαδή(!)- είναι έτοιμο και πανέμορφο όπως και όλα τα υπόλοιπα που μας έχει φτιάξει η γλυκιά Κατερίνα από το La Petite Melina! 

Η Κατερίνα είναι αρκετά λακωνική πάντα στην επικοινωνία, έτσι κάθε φορά έχω πολύ ενθουσιώδης αγωνία να δω το αποτέλεσμα αφού ξέρω πως θα με εντυπωσιάσει και ας μην έχουμε πει πολλά! Έτσι και φέτος. Το άλμπουμ που μας έφτιαξε για να φιλοξενήσει τις υπέροχες στιγμές που αποθανάτισε ο δικός μας Αντρέας- είναι απλά και πάλι υπέροχο! 

Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να της στείλω την ανάρτηση από το πάρτι μας με θέμα ¨Μια μέρα στην παραλία" και το αποτέλεσμα ήταν αυτό.. 





Εννοείται πως βάλθηκα να το γεμίσω αμέσως- θα έσκαγα αν δεν το έκανα όπως λέει και το άλλο μου εγώ, (αυτό που γουργουρίζει!).! Είναι άλλωστε μια διαδικασία που με ευχαριστεί, πόσο μάλλον όταν μετά βλέπω το μαιμούδι μου να το χαζεύει μετά όλο ευχαρίστηση...




Στα άλμπουμ πάντα υπολογίζω επιπλέον σελίδες ώστε πέρα από τις φωτογραφίες να προσθέσω και άλλα αναμνηστικά του πάρτι, όπως πχ την πρόσκληση, το καπέλο, τις ευχές και ότι άλλο είχαμε φτιάξει ή λάβαμε που να χωράει σε αυτό... 







Έτσι τώρα έχουμε και τα τρία μας άλμπουμ ολοκληρωμένα, ενώ σε λίγες μέρες θα παραγγείλουμε στην Κατερίνα και το τέταρτο. 



Το μόνο που μου έλειψε φέτος από το άλμπουμ μας και φταίω εγώ που δεν το ζήτησα από την Κατερίνα, είναι να γράφει έξω κάτι σχετικό όπως τα άλλα δύο. Ευτυχώς όμως το χέρι μου πιάνει, είχα στο σπίτι το σωστό χρώμα που θα επέλεγε και η ίδια όπως μου είπε και έτσι πρόσθεσα μόνη μου αυτή την παραπάνω τσαχπινιά που ήθελα! 


Ανυπομονώ να λάβω και το τέταρτο άλμπουμ μας- οι φωτογραφίες είναι ήδη στα χέρια μου και δεν κρατιέμαι! Κατερίνα, ετοιμάσου για πολλά γκάζια!! Μέχρι τότε δείτε το πάρτι μας εδώ!

(Δείτε και τα άλλα δυο άλμπουμ μας! Το "Πάντα μετά την καταιγίδα ακολουθεί το ουράνιο τόξο" εδώ και το "Ένα μαιμουδάκι έγινε τριών" εδώ! )

(Το κείμενο αυτό δεν είναι διαφημιστικό τουλάχιστον όχι με την έννοια πως πληρώθηκα για αυτό. Έμεινα όμως πολύ ικανοποιημένη από μια αγορά μου και θέλω να το μοιραστώ!) 

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Ένα θαλασσοδερμένο ξυλάκι...

Στην τρελή μας μαιμουδοοικογένεια, συνηθίζουμε να κλείνουμε τις αναμνήσεις μας σε βάζο. (ή και σε κορνίζα- οτιδήποτε αρκεί να τις απολαμβάνουμε καθημερινά...) 

Έτσι και φέτος. Ετοιμάσαμε ακόμα μια φορά το βάζο μας. Και το λατρεύω. Πιο πολύ από όλα όμως,  λατρεύω αυτό το μικρό, τόσο δα ισχνό ξυλάκι... 

Το βλέπετε; 


Ήταν στο πρώτο μας μπάνιο για φέτος, όπου μετά το περιστατικό που είχαμε τον Μάιο στο κολυμβητήριο που μας έκοψε την ανάσα,  το μαιμουδάκι είχε αρνηθεί να μπει στην θάλασσα. Σε εκείνο λοιπόν το μπάνιο, σε μια από τις πολλές βόλτες που κάναμε κατά μήκος της αμμουδιάς, το κύμα ξέβρασε αυτό το ξυλάκι... 

Το μικράκι μου λοιπόν, το είδε και έσπευσε να το μαζέψει... 

"Το καημένο το ξυλάκι..." μονολογούσε... "Κοίτα το πόσο βρεγμένο είναι, ποιος ξέρει σε τι περιπέτειες είχε μπλέξει πριν το βγάλει το κύμα έξω από την θάλασσα" 

Η καρδιά μου πόνεσε εκείνη την ημέρα. Διότι εγώ ήξερα πως το μικρό- μεγάλο μου αγόρι, αυτό το υπέροχο πλάσμα- δεν μιλούσε για το ξυλάκι... Μιλούσε για τον ίδιον... 

Όλη του η έγνοια εκείνο το πρωινό, το ξυλάκι αυτό. Λες και ήταν το πιο πολύτιμο πράγμα στο κόσμο. Και ήταν. Γιατί σε αυτό, καθρεφτιζόταν η πονεμένη και τρομαγμένη του ψυχούλα. Το πρόσεξα λοιπόν αυτό το ξυλάκι σαν τα μάτια μου. Και όταν μου ζήτησε να το φυλάξω και να το πάρουμε σπίτι μαζί μας, εννοείται πως το έκανα. Μάλιστα στο επόμενο μπάνιο μας- σε αυτό που ζήτησε την βάρκα που ποτέ δεν χρησιμοποίησε-  το πήρα μαζί μου το ξυλάκι αυτό. Και το ένστικτο μου ήταν σωστό, διότι μου το ζήτησε. Μου ζήτησε να το δει, και αφού βεβαιώθηκε ότι το είχα μαζί μου, χαμογέλασε πλατιά. 

Εκείνη την ημέρα δεν ασχολήθηκε με το ξυλάκι του. Ήταν πολύ απασχολημένος να τρέχει μπρος πίσω εκεί που σκάει το κύμα... Ήταν πολύ απασχολημένος να ξεπεράσει και αυτός την δική του περιπέτεια...

Τώρα το καλοκαίρι κοντεύει να μας αποχαιρετήσει... Και το τι έγινε με αυτή την τρομαγμένη ψυχούλα και την αδιαμφισβήτητη αγάπη της για το νερό θα σας το πω αργότερα. Όμως το ξυλάκι αυτό το φυλάω σαν φυλαχτό. Και είναι σχεδόν ο λόγος που έφτιαξα φέτος βάζο- διότι δεν φτιάχνω πάντα... 

Ο λόγος που το φυλάω σαν φυλαχτό είναι γιατί σε αυτό το ξυλάκι το παιδί μου είδε την ψυχή του. Και εγώ είδα πως ένα τόσο αδιάφορο και ταπεινό πραγματάκι όπως ένα θαλασσοδερμένο ξυλάκι, μπορεί να σου δώσει δύναμη και να γίνει στα μάτια της ψυχής σου κάτι πολύ όμορφο και σημαντικό... 

Ένα θαραλλέο και ξεχωριστό ξυλάκι, το οποίο επιβίωσε από όσες περιπέτειες του επιφύλασσε η αχανής θάλασσα και βρήκε το δρόμο προς ένα χεράκι που το μάζεψε, το αγάπησε και με έναν μαγικό τρόπο του βρήκε καταφύγιο σε ένα ζεστό σπιτικό γεμάτο αγάπη... 


Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Μονεμβάσια- αυτός ο μαγευτικός προορισμός...

Η Μονεμβασία ή η Μονεμβάσια όπως την λένε οι ντόπιοι, μου έκλεψε την καρδιά- γεγονός που με ένα μυστήριο τρόπο ήξερα πως θα γίνει πριν καν την συναντήσω. 

 Η τελευταία φορά που κάναμε καλοκαιρινές διακοπές ήταν αμέσως μετά τα πρώτα γενέθλια του μαιμουδιού και ήταν στην όμορφη Στούπα.  Το ρισκάραμε λοιπόν αρκετά όταν επιλέξαμε έναν όχι κατ' έξοχην καλοκαιρινό προορισμό-  όμως άξιζε γιατί απλά μας μάγεψε... 

Με την Μονεμβάσια δεν ξεκινήσαμε καλά, αφού το ξενοδοχείο το οποίο είχαμε κλείσει δεν ανταποκρινόταν όχι απλά στις προσδοκίες μας ή στα λεφτά που διαθέταμε, μα δεν ανταποκρινόταν καν στους απλούς κανόνες υγιεινής, καθαριότητας  και φιλοξενίας. Πρώτη φορά την πατήσαμε έτσι και σχετικά με αυτό θέλω να σας συμβουλέψω να φροντίζετε να λαμβάνετε πάντα γραπτώς ένα email από το εκάστοτε ξενοδοχείο που επιλέγετε, με όσα έχετε συμφωνήσει ότι θα πληρώνετε, τις παροχές για τις οποίες πληρώνετε, τις ημερομηνίες, τα πάντα αναλυτικά και γραπτά έτσι ώστε να μπορείτε να διεκδικήσετε το δίκιο σας σαν πελάτης εάν και εφόσον σας τύχει κάτι ανάλογο- που το απεύχομαι πραγματικά. 

Με τρεις μόνο όμως μέρες στην διάθεση μας, και την μια να μας έχει ήδη χαλάσει την θετική διάθεση με την οποία ξεκινήσαμε, δεν είχαμε άλλη επιλογή από το να το αποδεχτούμε, να φροντίσουμε να αλλάξουμε άμεσα ξενοδοχείο και να ξεκινήσουμε την επόμενη μέρα από την αρχή. 

Και έτσι κάναμε. Μόλις όλα τακτοποιήθηκαν, πήραμε μια βαθιά ανάσα και κοιτάξαμε επιτέλους με καθαρό βλέμμα αυτόν το βράχο καταμεσής της θάλασσας, αυτό το πέτρινο καράβι του Ρίτσου και αφεθήκαμε στην μαγεία που τον περιβάλει... 



Και αυτή είναι η "άχαρη" πλευρά του... Την άλλη μόνο να την φανταστώ μπορώ πως φαίνεται από την θάλασσα από κοντά, είμαι σίγουρη όμως πως αφού με μάγεψε έστω και έτσι- η άλλη του πλευρά θα με συνέπαιρνε. 

Δεν έχω πολλά λόγια για την Μονεμβασία, έχω όμως πολλές και μαγικές εικόνες... Θα ξεκινήσω δείχνοντας σας τα αγαπημένα μου σημεία μέσα από το κάστρο- και δεν προλάβαμε καν να τα εξερευνήσουμε όλα. 



























Όλες αυτές τραβηγμένες λίγο πριν το σούρουπο... Την επόμενη κιόλας το πρωί επιστρέψαμε... Και διαλέξαμε άλλα μονοπάτια... 
























Και μέσα σε όλα αυτά... Το σπίτι του Γιάννη Ρίτσου.. Του αγαπημένου μου ποιητή... Η αύρα που σαν μαγεία υπάρχει εκεί γύρω... Η ονειροπόληση... Από ποιο παράθυρο άραγε στεκόταν και έγραφε; Πως τα γεγονότα τον οδήγησαν να μας χαρίσει το έργο που μας χάρισε; Η έμπνευση ερχόταν εύκολα ή δύσκολα; 





Να στέκομαι εκεί για ώρα... Να χαζεύω μια το απέραντο γαλάζιο και μια αυτό το ταπεινό σπίτι που έβγαλε τέτοιο μεγαλειώδες μυαλό... Και αυτό το γαλάζιο... Πραγματικά το ερωτεύτηκα... Δεν χορταίνεται αυτή η θέα, απλά δεν χορταίνεται...  #ΘεεΜουΠόσοΜπλεΞοδεύειςΓιαΝαΜηνΣεΒλέπουμεΕλυτης






























 Και οι καρδιές... Με το τσουβάλι μου τις χάρισε η Μονεμβάσια. Όσοι με ακολουθείτε στο fb ξέρετε πως ψάχνω και καταγράφω πάντα τις καρδιές που μου χαρίζει η κάθε μέρα, ε λοιπόν εκεί στο κάστρο- και όχι μόνο- μου χαρίστηκαν απλόχερα... 











Οι περισσότερες θάλασσες στην περιοχή είναι δυσπρόσιτες μιας και παραλίες είναι γεμάτες βράχια ή κοφτερές πέτρες, τα νερά όμως είναι υπέροχα και υπάρχουν και τρεις τέσσερις παραλίες- η μια σε απόσταση αναπνοής από την Μονεμβάσια- που έχουν αμμουδιά. Το μαιμουδάκι τις χάρηκε όλες και με το παραπάνω... 












Σε μια παραλία- τα Αμπελάκια- έχει στην μια άκρη της ακρογιαλιάς μια συστάδα από βράχια που σχηματίζουν φυσικές λιμνούλες. Περιττό να πω πως μια από τις μέρες μας βρήκε το σούρουπο εκεί να ζούμε περιπέτειες με καβούρια, ξεχασμένα κοχύλια στους βράχους και πειρατικές ιστορίες για γερά νεύρα... 













Δυό δυό, τα Μιράντα δυό, δυό!











 Και πόσες ακόμα μοναδικές στιγμές οικογενειακού ποιοτικού χρόνου- που μόνο οι διακοπές μας χαρίζουν;... Ζωγραφική γιατί έχουμε εμπνευστεί, επιτραπέζια παιχνίδια, κόμικ στην παραλία και πολλά παγωτά, χορταστικούς μεσημεριανούς ύπνους, κουβέντες- ατελείωτες κουβέντες για τα πάντα...


















Τρία καινούργια παραμύθια αγαπήσαμε στις διακοπές μας, (δείτε ποια εδώ), συν τα παλιά Αστερίξ και Οβελίξ της μαμάς, ενώ απασχοληθήκαμε δεόντως με το καθιερωμένο δώρο διακοπών της νονάς μας- μια τσάντα γεμάτη δώρα για το βαφτιστήρι της και τις διακοπές του... 





Πάντα μερικά παιχνίδια τα διαλέγει η μπουμπού μας για μας... Και τα λατρεύουμε όλα! Αλλά και ο μπαμπάς και η μαμά είχαν εκπλήξεις- εκτός από τα παραμύθια- για τις ώρες στο αυτοκίνητο... 



Η δε μαμά, κατάφερε μετά από δύο χρόνια περίπου να ολοκληρώσει ένα μυθιστόρημα... Και πόσο με γέμισε αυτό δεν μπορώ να περιγράψω...Για να το ολοκληρώσω σηκώθηκα την τελευταία μέρα πριν χαράξει.. Έκατσα στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου μας που έβλεπε την ανατολή και αφέθηκα σε διπλή μαγεία, σε δυο πράγματα που αγαπώ πολύ. Την ανατολή και τα βιβλία...  



Το βιβλίο που με μάγεψε αυτό... "Η ψυχή του Πέτρινου Σπιτιού" της Φάνης Πανταζή. Αν δεν είχα ένα τετράχρονο μαϊμούδι να απαιτεί την προσοχή μου, θα το είχα διαβάσει μονορούφι. Τόσο πολύ με συνεπήρε. Διαδραματιζεται ακριβώς εκεί. Στο κάστρο της Μονεμβασιας σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, από τον 17ο αιώνα, έως και το 2003. Και τα έχει όλα. Απώλειες, πάθη, έρωτα, ανθρωπιά, απανθρωπια, γραφή που σε συνεπαίρνει, τροπες στην εξέλιξη που δεν περιμένεις. Δεν θα μπορούσα να φωτογραφίσω αυτό το εξαιρετικό βιβλίο πουθενά αλλού. Παρά μόνο εκεί που το φωτογράφισα. Στο "μπαλκόνι" μπροστά από το σπίτι του Γιάννη Ρίτσου - του οποίου αποσπάσματα συντροφεύουν το ξεκίνημα κάθε κεφαλαίου αυτού του μυθιστορήματος- με θέα το μαγευτικό Μυρτώο πέλαγος όπως αναφέρει η συγγραφέας. Εμένα με ταξίδεψε, μου έκοψε την ανάσα, με άγγιξε σε ένα ιδιαίτερο σημείο της καρδιάς μου αφού ξεκινά με δυο γέννες και μια νεογνικη απώλεια, με έκανε σχεδόν να πιστέψω σε κάτι που δεν πιστεύω. Την μετεμψύχωση. 


Και πόσα ακόμα μας χάρισε η μαγευτική Μονεμβασία, αποτυπωμένα για πάντα στις καρδιές μας... 

Η αλήθεια λοιπόν είναι, πως όσο και αν ερωτεύτηκα την Μονεμβασία, δεν είναι κατ' εξοχήν καλοκαιρινός προορισμός. Ιδίως για εμάς που ζούμε σε ένα μέρος που προσφέρει πολλές και διαφορετικές καλές θάλασσες πολύ κοντά σου. Είναι ωστόσο ένας ΥΠΕΡΟΧΟΣ προορισμός. Ιδανικός για άνοιξη. Ή και φθινόπωρο. Να κλείσετε ένα δωματιάκι σε έναν ξενώνα μέσα στο κάστρο για τρεις μέρες και αυτές τις τρεις μέρες να απολαμβάνετε διαφορετικές διαδρομές μέσα στο κάστρο και να ρουφάτε αυτή την καταπληκτική θέα από κάθε άνοιγμα, κάθε καφετέρια, κάθε ταβέρνα και εστιατόριο που σας την προσφέρει... Να γεμίσετε έμπνευση και μια αύρα άλλης εποχής. Να ακούτε ψιθύρους πίσω από την πλάτη σας από ανθρώπους που έζησαν εκεί, πέρασαν από εκεί, αγαπήθηκαν ή μισήθηκαν εκεί... Από ανθρώπους που έζησαν ένα κομμάτι της ζωής τους- μικρό ή μεγάλο- εκεί... 

Και αν αφουγκραστείτε καλά... Ίσως ακούσετε και τα βήματα ενός μαιμουδιού στα πέτρινα μονοπάτια. Θα είναι βήματα απαλά, προσεχτικά- όχι τρεξίματα γιατί το αγόρι αυτό είναι προσεκτικό- θα ακούσετε μαιμουδένια επιφωνήματα θαυμασμού για κάθε πόρτα και σκαλί, θα ακούσετε και κλάματα για τα γυαλιά που η μαμά είχε ξεχάσει να πάρει κάποιο πρωί μαζί, θα ακούσετε πολλά κλικ φωτογραφικής μηχανής- μα πιο πολύ από όλα θα ακούσετε τους χτύπους μιας καρδιάς που ερωτεύεται και την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσει. Πως η σχέση αυτή μόλις ξεκίνησε... 

Αυτό θα ακούσετε... 








Και επειδή διαφωνούμε με τον Παναγιώτη... Πείτε μας σας παρακαλώ! Ποια φωτογραφία της Μονεμβασίας σας αρέσει περισσότερο... Η πρώτη της ανάρτησης ή η τελευταία.... ;-) 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...