Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Χωρίς εσένα;... (Οι σκέψεις της Τασούλας)

Όταν κάτι τελειώνει λιώνει ο πόνος στο χιόνι...και μετά ξημερώνει και είμαι ακόμη πιο μόνη...

Αχ ψυχή μου..τι να σου γράψω φέτος.... Πέντε χρόνια πέρασαν κ εγώ ακόμη μπορώ να θυμηθώ ευτυχώς αυτά τα νυσταγμένα σου μάτια...

Τι να σου πω πια δεν ξέρω...όλα μέσα μου μαλάκωσαν πια...ο θυμός, η λύπη, ο πόνος...δεν σε ξεχνάω μωρό μου ...μη σκέφτεσαι έτσι μα...όλα έγιναν πιο απαλά...-έτσι λέει η αδερφή σου το μαλακά-..σε θυμάμαι με μια γλύκα τόση που λιώνω στη σκέψη σου...σ έχω φωτογραφία στην καρδιά μου χωρίς καλώδια..χωρίς ήχους..χωρίς μυρωδιές...χωρίς το πλαστικό τζάμι που μας χώριζε...σ έχω απομονώσει σ΄ενα μικρό καδράκι στην άκρη της καρδούλας μου ...δεν έχει άλλο αγκαθάκια εκεί , μη φοβάσαι...εκεί θα είσαι πια...εκεί που όλα είναι απαλά, εξάλλου το συννεφένιο κρεβατάκι σου είναι απαλό, δεν είναι;

Έτσι θέλω να σε σκέφτομαι..πάνω σ ένα σύννεφο να ξαπλώνεις και να ταξιδεύεις όπου σε πηγαίνει ο άνεμος...να μας ρίχνεις και καμιά ματιά ναι;

Φέτος λοιπόν ,βρήκα τι θα σου γράψω....ότι άλλαξα μωρό μου...δεν είμαι θυμωμένη...δεν είμαι λυπημένη...μου λείπεις βέβαια πολύ και θα έδινα τα πάντα να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτε από όλα αυτά που μας χώρισαν..μα...ξέρεις κάτι; μου έδωσες τόση χαρά εκείνη τη μέρα που με κοίταξες για πρώτη φορά...με έκανες να κλάψω από συγκίνηση εκείνη τη μέρα που έσφιξες το δάχτυλο μου μέσα στη μικροσκοπική γροθιά σου ...που ...εντάξει πια...τα ζύγισα...τα μέτρησα...δεν θέλω άλλο να πονάω όταν σε σκέφτομαι...κ ας τρέχουν ακόμη ποτάμια τα μάτια μου εκείνες τις στιγμές...εκεί κάπου μέσα στα δάκρυα πια υπάρχει κ λίγο χαμόγελο...πικρό; γλυκό; δεν μπορώ ακόμη να ξέρω...μα ένα ξέρω...θα σ αγαπώ για πάντα πουλάκι μου συννεφένιο....


Όμως ξέρω μια μέρα ίσως χρόνια μετά  θα μετρήσω ξανά τα σπασμένα  χωρίς εσένα.............

η μαμά...




Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Αυτή η μία ώρα....

Ο δρόμος χθες με έβγαλε στο πατρικό μου. Για κυριακάτικο μεσημεριανό, αυτό το δικό μας. Τον πατέρα μου να ψήνει όλων των ειδών τα κρέατα στον ξυλόφουρνο και την μητέρα μου να πανικοβάλλεται για τις δυο σαλάτες που θα φτιάξει- πως τις θέλουμε, τις θέλουμε καν ή θέλουμε κάτι που δεν έχει σκεφτεί, τι άλλο θέλουμε. 

Μετά από μια βδομάδα που είχαν να βρεθούν το μαιμούδι και η βρωμούσα, οι τσιρίδες και τα τρεχαλητά μέσα στο σπίτι κυριαρχούσαν με την μητέρα μου και την Σουλτάνα να τρέχουν από πίσω για να ξεκουράσουν εμένα και αυτό το φασολάκι που μας έβαλε σε μπελάδες από την αρχή. 

Αφού φάγαμε με το δικό μας μοναδικό τρόπο- τον πατέρα μου δηλαδή να ζητάει πάντα το αλάτι και να τον σερβίρει η μητέρα μου, (ποτέ μόνος είναι η δική τους ιερή συμφωνία), την μητέρα μου να μην κάθεται στην ουσία μέχρι να έχουμε φάει σχεδόν όλοι- πότε φέρνοντας ένα ποτό ακόμη, το ψωμί που σχεδόν πάντα ξεχνάει, πότε για να συμπληρώσει την πιατέλα με το φαγητό, την Σουλτάνα να λέει "Πω πω τι τέλεια και λαχταριστά που είναι όοοοολα" με την δική της τραγουδιστή χροιά, τον Παναγιώτη να βιάζεται πάντα να φύγει για δουλειά και να αποφεύγει με μαεστρία τους ψευτοκαυγάδες που πάντα προσπαθεί να ξεκινήσει ο πατέρας μου, την βρωμούσα να μην κλείνει το στόμα της ΟΥΤΕ στιγμή και την δόλια μάνα της να προσπαθεί να χώσει στα ανοίγματα το ελάχιστο φαγητό που πάντα καταδέχεται να τρώει, τον καλοπαντρεμένο, της Σουλτάνας καλέ,  να μας λείπει αφού εργαζόταν με την βρωμούσα να μην σταματάει να ρωτάει "γιατί όχι κανείς καρέκλα εκείνη;;;", το μαιμούδι να τρώει στα τυφλά αφού περιεργαζόταν με πάθος ένα παλιό walkman που το έδωσε ο πατέρας μου και εγώ... εγώ να είμαι ευτυχισμένη που το φαγητό δεν πήρε πολύ μυρωδιά από τον ξυλόφουρνο αφού θα με ενοχλούσε πολύ στην συγκεκριμένη φάση και ενώ θέλω να τα φάω όλα, να καταλήγω πάντα σε ένα παΐδι και μια γαβάθα σαλάτα- γιατί δεν ξέρω- στην μάνα μου πλακώνω πάντα την σαλάτα- αφού λοιπόν κάναμε όλα αυτά και ήρθε και το γλυκό εγώ ήμουν ήδη τόσο μα τόσο εξαντλημένη που ή έπρεπε να φύγω ή να ξαπλώσω. 

Και το ξέρω πως θα σας φανεί εξαιρετικά παράξενο, μα έχω να ξαπλώσω στο πατρικό μου από το 2005 που μετακόμισα σπίτι μου και ας είναι το σπίτι μου δυο ορόφους διαφορά. Και χθες δεν είχα αυτό το σκοπό, μα έτσι όπως έτρεξαν τα πιτσιρίκια ουρλιάζοντας για ακόμα μια φορά στο δωμάτιο της αδελφής μου για να ψαχουλέψουν τα τωρινά συρτάρια πλέον του παππού που κρύβουν τα πάντα, αντί να κάτσω στην άκρη του κρεβατιού- ξάπλωσα. 

Και αυτό ήταν. Παραδόθηκα. Ρώτησα αν μπορούν να κοιτάξουν για λίγο τα παιδιά για να ξεκουραστώ. Και έτσι και έγινε. 

Μια ώρα και κάτι ξάπλωσα- πολύ λιγότερο κοιμήθηκα- μια ώρα που άκουγα τον χαρούμενο χαμό χωρίς να συμμετέχω, μια ώρα που κάμποσες φορές όρμησαν μέσα τα παιδιά για να μου αφήσουν ένα ψευτόφαγητό στο κρεβάτι από αυτά που ετοίμαζαν στον παιχνίδι τους- άλλες τόσες φορές που ακολούθησε η μητέρα μου λέγοντας "Αφήστε λίγο την θεία και την μαμά να ξεκουραστεί", άλλες τόσες εγώ να μονολογώ "Δεν πειράζει, άστα". 

Αυτή η μια ώρα όμως ήταν αρκετή. Ήταν αρκετή για να νιώσω λίγο- ελάχιστα- αυτή την αίσθηση που έχεις όταν είσαι παιδί. Ξέρεις. Αυτή που ξαπλώνεις ξεσκέπαστος και ξυπνάς σκεπασμένος. Αυτή που έχεις πετάξει τα παπούτσια σου όπως όπως αφού αρχικά ξάπλωσες με αυτά και μετά τα βρίσκεις όμορφα τακτοποιημένα στην άκρη του κρεβατιού. Αυτή που εκεί που νιώθεις λίγη ψύχρα έχει βρεθεί ένα χέρι και έχει τραβήξει την κουβέρτα στην πλάτη που έχει φύγει. Αυτή που μόλις σηκώνεσαι κάποιος σε ρωτάει "Να σου φέρω κάτι;" 



Αυτή που άλλος έχει την έγνοια σου και όχι εσύ. 

Πόσο υπέροχο συναίσθημα αυτό. Πρέπει να υπερχειλίζουμε τα παιδιά μας με αυτό το συναίσθημα γιατί θα τους λείψει- είναι το μόνο βέβαιο. Εμένα μου λείπει πολύ το έχω γράψει και άλλες φορές και το έχω πει άλλες τόσες σε κουβέντες με φίλους. Ειδικά αυτή την περίοδο ή κάθε περίοδο της ζωής μου που νιώθω πως χάνω εντελώς τον έλεγχο- της ζωής μου, του μυαλού μου, της ψυχικής μου υγείας- περισσότερο από ποτέ. 

Βλέπετε είναι και αυτός ο τρελός ο Κρητίκαρος ο πατέρας μου που με μεγάλωσε με μόνο του αυτοσκοπό να είμαι δυναμική, αυτάρκης, να μην έχω ανάγκη κανέναν, να μην εμπιστεύομαι ούτε την μύτη μου. (αλλιώς το λέει μα δεν μπορώ να πω τέτοια λόγια!).  Έλα όμως που όσο δυναμικός και να είσαι, όσο αυτάρκης, κάποια στιγμή θα βρεθείς σε ανάγκη. Πάντα έχεις ανάγκη κάποιον- αλλιώς ποιο το νόημα; Και εν τέλει κάποιον πρέπει να εμπιστευτείς. Αλλιώς θα αποτρελαθείς. 

Όπως λοιπόν είπε μια μέρα ο σοφός τετράχρονος γιος μου σε ένα παραλήρημα που είχα με φίλους καταλήγοντας " Ποιον να εμπιστευτώ μου λες;;;" - "Τον Χριστούλι μαμά. Αυτόν να εμπιστευτείς." 

Και ξέρεις. Σε αυτή την φάση της ζωής μου είναι το μόνο που- όσο παράλογο και αν ακούγεται ίσως σε κάποιους- μου δίνει δύναμη να συνεχίσω. 

Και όλα αυτά από αυτή την μία ώρα ύπνου στο πατρικό μου... 

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Η ιστορία ενός ξεχωριστού αγγέλου... Του Χρυσοβαλάντη.

„Ένα παιδί της  ζήτησε να πει ένα τραγούδι…κι είπε…
Ποτέ σου μη τους πεις, τι άσχημοι που μοιάζουν
Αυτοί που σε σιχαινοντε…μα στέκουν και κοιτάζουν.
Κι είπε ποτέ σου μη κοιτάς τον άλλον μες στα μάτια
Γιατί καθρέφτης γινεσαι…κι όλοι σε σπαν κομματια…“

Λέει ένα τραγούδι… 

Ένα από τα πολλά που με συντρόφευαν στην δικιά μου απώλεια. 
Είμαι η μαμά Ν. Και αυτή είναι η ιστορία μου.  (αν και άργησα πολύ να τη γράψω, αν και το υποσχέθηκα στη Γιάννα και στις άλλες μανούλες…και ζητώ συγνώμη γι αυτό). 

 Πάντα πίστευα στην αγάπη, στη δύναμη της και στα διαφορετικά της είδη… Από μικρό κοριτσάκι ονειρευόμουν κάποιος να με αγαπήσει και τελικά δεν άργησε να βρεθεί…
Γνώρισα τον Σ. Και όλα βρήκαν το δρόμο τους… Μετά από 5 χρόνια γάμου,μετά από πολλές δυσκολίες αλλά και όμορφες στιγμές ήρθε η ευλογία και η αγάπη μας πήρε μορφή, σώμα, ψυχή και πρόσωπο…

Ένα προσωπάκι που έμελλε να μας σημαδέψει κ να χαραχθεί μέσα μας…


Το 2011 κάναμε διακοπές στη Μύκονο και επι την ευκαιρία μπορέσαμε να επισκεφθούμε και την Τήνο και τον Ναό της Μεγαλόχαρης… Μια άγνωστη δύναμη με τράβηξε κοντά Της και ήξερα ότι κάτι μεγάλο με περίμενε εκεί. Μόλις φτάσαμε μπροστά στην Πύλη Της ένοιωσα ένα „αεράκι“ να με διαπερνά και εντελώς ασυναίσθητα ο άντρας μου μου έσφιξε το χέρι. Έγώ ξέσπασα ξαφνικά σε κλάματα και εκεί κατάλαβα ότι πρέπει να Της ζητήσω με όλη μου την καρδιά να μας ευλογήσει. Της ζήτησα λοιπόν να μου κάνει αυτό το δώρο και να μας κάνει γονείς… Κατάλαβα ότι έχουμε αγάπη μέσα μας να δώσουμε… Της ζήτησα να με δεχθεί και με όποια „αμαρτία“ προηγούμενη ή όχι να μου δώσει αυτή την ευκαιρία να γεμίσει η αγκαλιά και η καρδιά μας.


Και το έκανε. Γυρνώντας από τις διακοπές λοιπόν ξεκινήσαμε τις προσπάθειες,οι οποίες ευδοκίμησαν πολύ γρήγορα,ίσως τόσο γρήγορα που δε το περιμέναμε. Κοντά στα Χριστούγεννα μάθαμε την εγκυμοσύνη μου. Ήμουν στην 8η εβδομάδα. Εκεί το πήρα „σοβαρά“… Έκοψα τον καφέ,το τσιγάρο,οτιδήποτε που μπορούσε να μου κάνει κακό. Ήθελα να νοιώσω μαμά… Στην πρώτη εγκυμοσύνη πολύ δύσκολο! Προσπαθούσα να αλλάξω συμπεριφορά,να μειώσω τα νεύρα μου,  να ηρεμήσω γενικά και σκεφτόμουν μόνο το μωρό μας…

Θα είναι άραγε αγόρι; Μια τάση να θέλω να είμαι αγορομάνα την είχα (χαχαχαα..)
Ο καιρός περνούσε και εγώ απολάμβανα την εγκυμοσύνη μου κάνοντας σχέδια και όνειρα, κυρίως όνειρα... Γύρω στην 24η εβδομάδα μας πρότεινε ο γιατρός μας να κάνουμε την Β επιπέδου, για την οποία δεν είχα ιδέα και δεν είναι και υποχρεωτική εδώ που ζούμε. Δεχτήκαμε λοιπόν και κλείσαμε ραντεβού στον ειδικό. Στις 26 Απριλίου του 12 κάναμε τον μεγάλο υπέρηχο… Δεν πήγα με ιδιαίτερη ανησυχία η προσμονή για κάτι, πίστευα ότι θα δω το μωρό μου πιο ιδιαίτερα και θα αποκτήσω κάποιες γνώσεις παραπάνω για αυτό. Χάρηκα λοιπόν. Ο γιατρός ήταν λιγάκι ήσυχος και παρόλο που διέκρινα κάποια ανησυχία ταυτόχρονα στον τρόπο του,  δεν σκέφτηκα κάτι „κακό“.

Μόλις τελείωσε η εξέταση ο γιατρός ήθελε να μας ενημερώσει ειπε… Ευτυχώς ή δυστυχώς μας το είπε κατευθείαν.

“Τα νέα δεν είναι και τόσο ευχάριστα“…

Ο μπέμπης μας διαγνώσθηκε με ένα είδος συγγενούς καρδιοπάθειας το οποίο χωρίς επέμβαση δυστυχώς δεν είναι συμβατό με τη ζωή… Σύνδρομο υποπλαστικής αριστερής κοιλίας. Με άλλα λόγια το μωρό μου είχε μια μισή καρδιά… Από εκείνη τη στιγμή έσβησε κ η δική μου καρδιά στο μισό.  Η πρώτη μου ερώτηση ήταν κατά πόσο αντιμετωπίζεται χειρουργικά και κατά πόσο είναι σίγουρη η διάγνωση. Μισά τα λόγια του και στις δυο ερωτήσεις. Θα βλέπαμε ακόμα έναν γιατρό ακόμα πιο ειδικευμένο.

Ξέσπασα σε λυγμούς και η κοιλιά μου τραβήχτηκε. Πόνεσα. Πήρα τη μαμά μου τηλέφωνο που ήξερα ότι τις επόμενες μέρες θα πήγαινε στην Τήνο, της ζήτησα να μας πάρει ένα καντηλάκι και να το αφιερώσει στο όνομα μας με την ευχή να μας φυλάξει η Παναγία... Ήξερα ότι ήταν το σωστό καιΤης ζήτησα να μας δώσει δύναμη για ότι επακολουθήσει.

Ο δεύτερος ειδικός που μας είδε την ίδια μέρα απλά επιβεβαίωσε την διάγνωση. Μας ενημέρωσε όμως ακριβώς για τις επιλογές μας. 

Πρώτη ήταν η διακοπή κυήσεως, φυσικά μισό-νόμιμα και θα έπρεπε να γίνει σε άλλη πόλη,σε πανεπιστημιακή κλινική και με πολύ βάναυσο τρόπο. Έκτρωση στον 6ο μήνα δηλαδή; Με απλά λόγια αυτό θα ήταν… Και ποιος μου λέει ότι δε θα πάθω ζημιά; Και ποιος μου λέει ότι θα μπορέσω να ζήσω μετά από αυτό και θα μπορώ να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη; Που ήταν η αγάπη για το μωρό μου εκείνη την ώρα που σκέφτηκα το ενδεχόμενο αυτό; Ήξερα ότι δεν είναι λύση για μένα. Δεν κρίνω καμία μανούλα που έπρεπε να πάρει αυτό το δρόμο,κατανοώ πόσο δύσκολο είναι και πονάω διπλά κ τρίδιπλα γιατί στάθηκα μπροστά στο αδιέξοδο αυτό. 

Δεύτερη επιλογή να γεννηθεί το μωρό μου τελειομηνο,να λάβει φαρμακευτική αγωγή από την πρώτη μέρα και περίπου την τρίτη ήμερα ζωής να υποβληθεί στην πρώτη από τις 3 επεμβάσεις που είναι αναγκαίες και ακόμα και έτσι οι πιθανότητες επιβίωσης χωρίς συγκεκριμένο όριο ηλικίας που θα μπορούσε να φτάσει ως παιδί κυμαίνονται ως 75-80%. Έπρεπε δηλαδή να δεχθούμε την πιθανότητα ότι το παιδί θα επιζήσει ίσως μια δυο ή τρεις επεμβάσεις ή ίσως και καμία Με έπιανε τρέλα στη σκέψη αυτή… Είναι στη δικαιοδοσία μου να επιλέξω να ταλαιπωρηθεί ένα πλάσμα τόσο κ με αυτό τρόπο; Ποιος επιλέγει;

Η τρίτη επιλογή μας ήταν ο δρόμος δίχως γυρισμό… Ίσως ξενίσει κάποιους αλλά εγώ θα το πω…PALIATIV CARE ή αλλιώς η τελική φροντίδα που επιλέγουμε για έναν ασθενή που ξέρουμε ότι δεν έχει πολύ χρόνο ζωής… Στην περίπτωση μας επέλεξα να φέρω στη ζωή το μωρό μου, τελειόμηνο και με φυσιολογικό τοκετό και επέλεξα να ζήσω μαζί του όσες μέρες αποφάσισε η φύση και ο Θεός να του χαρίσουν… Μου είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσω και να κάνω τους άλλους να με καταλάβουν… Γεννάς ένα παιδί, πονάς και χτυπιέσαι να το φέρεις στη ζωή και δε παλεύεις περαιτέρω;  Ναι. Θέλεις να πεις ότι κουβαλούσες ένα παιδί 3 μήνες ξέροντας ότι θα δε θα ζήσει παραπάνω από 4 μέρες; Ναι. Θέλεις κάποιος να καταλάβει την απόφαση σου αυτή; Ναι. Θέλεις να λέγεσαι ΜΑΝΑ εσύ που δέχθηκες να δεις το μωρό σου να φεύγει; Ναι. Θέλεις να πεις πως το αγάπησες στ' αλήθεια? Ναι.

Ναι.

Έπρεπε να παλέψω πάνω από όλα με τον εαυτό μου, με τον άντρα μου, με γονείς, πεθερικά, με φίλους, με γιατρούς και πρόσωπα που ήξεραν και δε μίλαγαν, και αυτοί που μίλαγαν έλεγαν τα λάθος λόγια. Ναι λοιπόν πρέπει να σπάσω ξανά τη σιωπή και να αντιμετωπίσω ότι έθαψα πριν 4 χρόνια… Ναι λοιπόν αποφάσισα να φέρω στον κόσμο το παιδί μου και του έδωσα το όνομα Χρυσοβαλαντης. Ναι πάλεψα και τον Θεό και την πίστη μέσα μου, και ναι η Παναγία μου έδειξε το φως ,μου έδωσε τη δύναμη να πάρω την απόφαση και να το τάξω δυο φορές το μωρό μου, μου έδωσε ελπίδα αυτό. Ναι λοιπόν πάλεψα ανάμεσα σε λογική και συναίσθημα και η απόφαση μου αυτή ήταν η καλύτερη για μενα.

Πονεσα 22 ώρες για να δει το φως της γης ο άγγελος μου, τον είχα αγκαλιά 4 μέρες. Πέρασα ένα βράδυ στην εντατική μαζί του πριν πετάξει στο φως της επόμενης μέρας. Ήταν ένα αγοράκι μελαχρινό σαν το μπαμπά του, με σκούρα μάτια και μαλλιά. 3520 Γραμμάρια/ κιλά και 54 πόντους. Ψηλός, σαν το μπαμπά του. Έβγαλα 300 και βάλε φωτογραφίες μαζί του γιατί δε θα μπορούσα να έχω τίποτε άλλο από αυτόν, του ψώνισα ρούχα όπως θα έκανε κάθε μαμά και κράτησα τη μυρωδιά του, τον έκανα μπάνιο έστω και μια φορά, τον κράτησα αγκαλιά και βγήκα μαζί του στη μικρή βεράντα που είχε στη μεριά του δωματίου μας στο νοσοκομείο. Ξαγρύπνησα με το χεράκι του πλεγμένο δυνατά στο δάχτυλο μου εκείνη τη νύχτα πριν μου φύγει.

ΤΟΥ ΕΙΠΑ Σ ΑΓΑΠΩ. ΝΑΙ. ΠΡΟΛΑΒΑ.

Αυτά που έζησα μαζί του επισκιάζουν τις αρνητικές μου αναμνήσεις ακόμα και την απώλεια του και ότι ακολούθησε μετά. Με πίκραναν πολλά λόγια και πολλοί άνθρωποι τότε, όμως τους έχω συγχωρέσει. Δεν έχω συγχωρέσει τον εαυτό μου ίσως που επέβαλλα στον άντρα μου να το ζήσει αυτό μαζί μου, αν και συναίνεσε στην απόφαση αυτή. Δεν με πίεσε,  ούτε τον πίεσα, έχει πληγωθεί όμως και το ξέρω…. Εκείνος τον κρατούσε αγκαλιά όταν πέταξε, ήταν η μοναδική στιγμή που έλειψα από κοντά τους στην εντατική. Δέκα λεπτά όλο και όλο και ήταν αρκετά. Δεν μου χει μιλήσει ακόμα για την στιγμούλα αυτή και δεν τον κατηγορώ. Δεν μιλάμε πλέον γενικά για αυτό. . Πηγαίνουμε πολύ συχνά στο μνήμα του όμως και είναι αρκετό αυτό από το να μιλάμε. Ίσως κάποια μέρα πάρει την απόφαση να μου μιλήσει. 

Θα περιμένω.

Λίγο μετά την απώλεια μας ταξιδέψαμε και πάλι στην Τήνο. Ήθελα να Την ευχαριστήσω για το δώρο που μου έκανε, κράτησα την πίστη μου γιατί μου δίνει ελπίδα… Δεν Της ζήτησα ξανά αντάλλαγμα…. Πήγα και γύρισα κενή… Μόνο την υπόσχεση της έδωσα πως αν μου χαρίσει και άλλο μωρό θα το βαφτίσω στο νησί της… Το ίδιο έκανα και στο μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου. Και αυτή μου έδωσε ελπίδα. Έψαξα την ελπίδα για ένα θαύμα που ίσως δεν ήρθε να μείνει δηλαδή κοντά μου, τη βρήκα όμως για να μπορέσω να συνεχίσω, και είδα ένα άλλο θαύμα…. 

Αυτά που έζησα, αυτά που έμαθα, που κατάλαβα από που πηγάζει η αγάπη…. Που άλλαξε η σύσταση του χαρακτήρα μου…. Που έμαθα να χαμογελάω και  να λέω ευχαριστώ, να συγχωρώ, να μπορώ  να πω ότι βγήκα δυνατή από αυτή τη καταιγίδα…

Πέρασε καιρός με την προσμονή και την επιθυμία να το ξαναζήσω, να γεμίσει η αγκαλιά μου και η καρδιά μου…  Ακριβώς ένα χρόνο μετά τον αποχαιρετισμό μας και αφού αποφάσισα να πετάξω τα μαύρα από το σώμα μου, (γιατί στη ψυχή μου τα κουβαλάω ακόμα) , ξαναβρέθηκα στην Τήνο και βρήκα τη δύναμη να ξαναζητήσω την ίδια χάρη. Ξέρω ότι μπορώ να γίνω μαμά και ζητάω μια δεύτερη ευκαιρία. Η αγάπη μέσα μου δε στέρεψε…. Ούτε και τα δάκρυα…. Ούτε και η πίκρα της άδειας αγκαλιάς. Και η Μεγάλη αυτή μανούλα δέχτηκε να μου στείλει ένα δεύτερο άγγελο… Ένα ουράνιο τόξο μετά τη καταιγίδα. Το ουράνιο τόξο ήρθε πριν 2 χρόνια και κάτι….και κουβαλάει μαζί με το όνομα του παππού του και το όνομα του αδερφού του. Κουβαλάει τα μάτια και τα μαλλιά του, το χαμόγελο και πιστεύω και την τρέλα του…

Ένα άλλο τραγούδι λέει….

“ There where is a fire, it s gonna be a flame….there where is a flame, does it means you are gonna get burn?...only cause it burns doesn t means you re gonna die…you got to get up and try….“
( Όπου υπάρχει φωτιά θα υπάρξει και φλόγα, όπου υπάρχει φλόγα μπορεί και να καείς, αλλά και αν καείς δε σημαίνει ότι θα πεθάνεις… Πρέπει να σηκωθείς ξανά και να προσπαθήσεις….) 

Μια μεγάλη αγκαλιά σε όλες σας…. Κοντά η μακρυά...


Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Όταν η απώλεια αλλάζει τα πάντα... Η ιστορία της Όλγας.

(Φέτος, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, ανοίγω τον μήνα Οκτώβριο- μήνα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης σχετικά με την νεογνική απώλεια και απώλεια κύησης- με μια ακόμα ιστορία αγγέλου. Μια κατάθεση ψυχής από την γλυκύτατη Όλγα. Μια εξαιρετική κατάθεση διότι με κάθε λέξη της αποδεικνύει πόση άγνοια υπάρχει επί της νεογνικής απώλειας ιδίως  από τους γιατρούς και το ιατρικό προσωπικό. Δεν είναι δυνατόν μια μάνα που χάνει το παιδί της να νιώθει ανεπαρκής που δεν το πήρε αγκαλιά, την στιγμή που εκείνη την στιγμή δεν σκέφτεται καθαρά. Πρέπει να σε καθοδηγήσουν ειδικοί. Ειδικοί που θα σε βοηθήσουν με τις ενέργειες σου στην αντιμετώπιση του πένθους σου μακροπρόθεσμα. Αυτή όμως είναι δυστυχώς ακόμα η χώρα μας... Ο λόγος στην Όλγα...) 


Με λένε Όλγα και έχω δύο παιδάκια. Ένα στην αγκαλιά μου, τον  Παναγιώτη μου 29 μηνών, και ένα στον ουρανό, την μπέμπα μου. 

2016 μια εγκυμοσύνη ιατρικά καλή χωρίς αποκόλληση κλπ όπως είχα στην πρώτη.Όλα πήγαιναν καλά με τις αναγούλες, πόνο στο στομάχι, αφαγίες όπως και στην πρώτη μου εγκυμοσύνη. Όλες οι εξετάσεις τέλειες. Και η β ' επιπέδου τέλεια. Έναν μήνα μετά την β επιπέδου αφού κοίμισα τον Παναγιώτη μου και έβλεπα τηλεόραση κατά τη μια η ώρα πάω τουαλέτα και βλέπω χάνω  λίγο αμνιακό στις 26 βδομάδες και 3 μέρες. Σηκώνομαστε, πάμε νοσοκομείο με τον Παναγιώτη μου τυλιγμένο στην κουβέρτα, 20 μηνών τότε.  Με μεταφέρουν στο Ρίο όπου για 17 ώρες είμαι ανάσκελα με πάπια και παρακολουθούμε την μπέμπα που τα πάει τέλεια. "Συγγνώμη"  τους λέω "δώστε μου κάτι να καθαρίζομαι αφού έχω πάπια". Σκεφτόμουν τα μικρόβια. "Όχι" μου λένε "δεν υπάρχει θέμα, κανένα πρόβλημα". 

Μπορεί να καθόμουν 2 μήνες νοσοκομείο αλλά θα γεννούσα και όλα καλά. Από την άλλη, πρώτη φορά άφηνα τον  μεγάλο,  τον Παναγιώτη μου, ο οποίος θήλαζε ,μόνο έτσι κοιμόταν. Μόνη σε ένα δωμάτιο χωρίς να μπορώ να επικοινωνήσω με τον άντρα μου που ήταν σπίτι με το μωρό. Δεν επιτρεπόταν το κινητό μέσα στο δωμάτιο γιατί επηρεάζονται τα μηχανήματα. Εγώ μια να κλαίω, μια να προσπαθώ να ηρεμήσω. Οι δικοί μου μακριά δεν είχαν μάθει τίποτα. Ακούω  στους διαδρόμους να λένε μεταξύ τους "Ελα μωρέ 26η βδομάδα έμβρυο δεν ζει." Λες και δεν ήμουν εκεί.  Ο γιατρός που με χειρούργησε τελικά  να φωνάζει έξω από το δωμάτιο "Πάλι μου έστειλαν από τον Πύργο? (Ηλείας ) Δεν πληρώνομαι, δουλεύω και δεν πληρώνομαι". Μετά από 17 ώρες μπαίνει και μου λέει "Υπάρχει μόλυνση στη μήτρα θα κάνουμε καισαρική γιατί κινδυνεύετε και εσείς."

Μου την παίρνουν έτσι απλά...

Η πεθερά μου που ήταν εκεί μου λέει ότι όλα είναι καλά την είδε την μικρή. Την φωνάζουν μία φορά, ρωτάω τι έγινε.  Κάτι χαρτιά λέει. Την ξαναφωνάζουν αργότερα. Λέω τι έγινε. Τίποτα λέει. Αρχίζω να φωνάζω. Ο άντρας μου δεν το σηκώνει 4 η ώρα το πρωί και μια ώρα μακριά προσπαθούσε να κοιμίσει τον μεγάλο μας που έκλαιγε,έψαχνε εμένα,έψαχνε στήθος. Ακούω απ έξω να λέει μια γυναίκα  αν θέλει η μάνα να δει το παιδί της δεν μπορείς να μην την πας. Με πάνε με καροτσάκι γιατί ήμουν από την νάρκωση ακόμα. Φτάνω μέσα την βλέπω από μακριά, με βοηθάνε να περπατήσω και ακούω τον ήχο από το μόνιτορ συνεχόμενο.  

"Πέθανε;" λέω. Μου γνέφει η υπεύθυνη ναι. Άρχισα να κλαίω,  λύγισαν τα πόδια μου με έβαλαν στο καροτσάκι."Μην την πετάξετε της λέω" , "Όχι" μου λέει "δεν συμβαίνει αυτό." "Πότε θα μου την δώσετε" της λέω. Με κοιτάει και δεν απαντάει. Όπως με πηγαίνουν με το καροτσάκι μου λέει "Είπαμε να της δώσουμε το όνομα Μαρία." Δεν πήγε το μυαλό μου εκείνη την ώρα στην Παναγία, λέω Αμαλία (της μάνας μου θα της δίναμε) Μου λέει εντάξει. 

Με πάνε στο δωμάτιο και από εκεί τελείωσαν όλα. 

Εγώ στα χαμένα δεν καταλαβαίνω τι γίνεται. Δεν θυμάμαι μετά τι έγινε, πώς μίλησα με τον άντρα μου. Του είπα μόνο να μην ταλαιπωρήσει τον Παναγιώτη μου να έρθουν, έτσι και αλλιώς ούτε να κουνηθώ δεν μπορούσα. Δεν μπορώ να θυμηθώ, νομίζω μιάμιση μέρα έκανα να τον δω και να με δει. Ήρθε με ένα ύφος χωρίς να κλαίει ,τα κατάλαβε όλα ,ξάπλωσε δίπλα μου δεν ζήτησε στήθος μετά από 20 μήνες θηλασμού ,σαν 15 χρονών παιδί τα κατάλαβε όλα. Όταν έφυγαν με φίλησε και έφυγε στην αγκαλιά του μπαμπά του χωρίς να κλάψει. Ο Παναγιώτης που δεν έφευγε από δίπλα μου.Και ευτυχώς λέω. Δεν θα άντεχα να ξέρω ότι κλαίει, ότι δεν κοιμάται, ότι δεν τρώει. 

10 μέρες έκατσα μέσα με αντιβιώσεις να φύγει το μικρόβιο που προκάλεσε την μόλυνση. Που  και πώς βρέθηκε δεν μας είπε και κανείς με σιγουριά. Μπορεί να ήταν αυτό που έσπασε τα νερά μπορεί να ήταν ενδονοσοκομειακό ...Την μπέμπα μας δεν την στείλαμε για νεκροψία δεν θέλαμε να ταλαιπωρήσουν το σωματάκι της. Τελικά δεν μου την έδωσαν ποτέ να την κρατήσω. Είναι δυνατόν να μη δίνουν σε μια μάνα το παιδί της; Την πήγαν νεκροτομείο και ούτε εκεί με άφηναν να μπω με την δικαιολογία ότι στην κατάσταση μου  τα μικρόβια εκεί είναι επικίνδυνα. "Σκέψου τον Παναγιώτη μας" έλεγε ο άντρας μου. Κάθε μέρα έκαναν διαδρομή 2 ώρες να έρθουν να με δουν λίγο. Η μάνα μου έφτασε την επόμενη μέρα της καισαρικής και καθόταν μαζί μου για 10 μέρες. 

Τότε είδα την κόρη μου. Την 10η μέρα που την πήραμε μέσα σε ένα άσπρο μικρό φέρετρο. 

Τόσες μέρες άκουγα νεογέννητα από τους θαλάμους δίπλα και έβγαζα γάλα για να διατηρήσω την παραγωγή για τον Παναγιώτη μου. Αυτός θα αποφασίσει πότε θα το κόψει είπα και συνεχίζουμε μαζί το ταξίδι του θηλασμού μέχρι και σήμερα που είναι 29 μηνών.  

Αντί να φεύγεις με γεμάτη αγκαλιά από το μαιευτήριο,  να θάβεις το παιδί σου και να πηγαίνεις στα νεκροταφεία. Αντί να την πλένω και να την καθαρίζω,  να καθαρίζω τα κρύα μάρμαρα στο μνήμα της. Μέχρι να περάσει η ΠΗΤ μου ήταν σαν να είμαι έγκυος. Θεατής σε έργο, σαν να βλέπω ταινία. Ο Παναγιώτης μου με κράτησε. Προσπαθούσα να μην καταλάβει. Πήγαινα σε άλλο δωμάτιο να κλάψω. Τον θήλαζα να κοιμηθεί κλαίγοντας . 9 μήνες μετά ...νομίζω πως δεν θα ξαναπροσπαθήσω για άλλο παιδί. Τι έφταιξε, τι έγινε δεν ξέρω. Στην μπέμπα μας στις εξετάσεις που της έκαναν αυτές τις 10 ώρες που έζησε βρήκαν το μικρόβιο πρωτέα. Μάλλον αυτό έσπασε και τα νερά. Τόσες εξετάσεις λέω, όλες τέλειες πώς δεν το είδαμε. Μόνο με κολπικά θα φαινόταν λέει. Και γιατί δεν κάναμε. Δεν μπορούμε να υποβάλλουμε την έγκυο σε αυτή τη διαδικασία συνέχεια να την ταλαιπωρούμε λέει. Κάποιος μου κάνει πλάκα λέω. Τόσες φορές ανοίγουμε τα πόδια μας και μας πείραξε μια εξέταση κολπικών που θα έσωζε το παιδί μου;;; Παράνοια!!! 

Τώρα πάει το παιδί μου. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο πάλι. Χάθηκε η ξεγνοιασιά μου,  το γέλιο χωρίς δεύτερη σκέψη θλίψης... Και τι τους νοιάζει;  Σκέφτομαι ότι αν μου έλεγε από την αρχή την αλήθεια η πεθερά μου θα είχα χρόνο μαζί της να την  δω. Να μάθω το προσωπάκι της απ έξω. Γέννησα παιδί και δεν το φίλησα δεν το αγκάλιασα,έστω και νεκρό. Αν της μιλούσα μπορεί να προσπαθούσε και άλλο. Θα έλεγε ότι την παράτησα στο κρύο δωμάτιο της ΜΕΝΝ... Όταν παίρνοντας την από το νεκροτομείο είπα ότι θα την πάρω αγκαλιά,  θα την φιλήσω με φόβισαν με τα μικρόβια μη πάθει τίποτα και ο μεγάλος μου.. Τι μάνα είμαι εγώ; Που δεν την πήρα αγκαλιά;  Γι αυτό λέω δεν με ήθελε και η μπέμπα μου και έφυγε... 

Δεν θα ήμουν καλή μάνα... 

9 μήνες μετά πορευόμαστε με αυτό. Άρχισα να χορεύω πάλι με τον Παναγιώτη μου και να ακούμε μουσική. Μουσική και τραγούδια κάτι μου θυμίζουν και γεμίζουν τα μάτια μου... Μόνο χαρούμενους ρυθμούς επιλέγω με το παιδί. 

Με λένε Όλγα και έχω 2 παιδιά ,τον Παναγιώτη μου και την μπέμπα μου! Τίποτα δεν θα είναι πάλι το ίδιο....



Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

#φωτογραφισετο_2017 #ΟΔικοςΜαςΣεπτέμβριος

Μια φωτογραφία την ημέρα, για 365 μέρες. Μια φωτογραφική πρόκληση που ξεκίνησε τρία χρόνια πριν η τρελή και γλυκύτατη Martha Blogging! 

Να ο δικός μας Σεπτέμβριος.




243/365 Όταν οι ομπρέλες κλείνουν... Πρώτη Σεπτεμβρίου ή 32η Αυγούστου όπως λέει και η γλυκιά μου Mamareggina; Καλό μήνα με χαμόγελο...#φωτογραφισετο_2017 #newmonth #newchances



244/365 Όταν σου έρχονται καλούδια από την πατρίδα... Και όχι ότι να'ναι... Καλούδια από τα χέρια του ξαδαδελφουλη σου... #αξίαανεκτιμητη #Κρήτη#αγαπημένη #family #ourkindoffamily#ourkindofcrazy #ourkindoflove#φωτογραφισετο_2017



245/365 Όταν το κυνήγι σαπουνοφουσκας είναι το πιο συναρπαστικό πράγμα στο κόσμο...#φωτογραφισετο_2017



246/365 Πίνω το αγαπημένο μου καφεδάκι, ζεστό όπως όλο το καλοκαίρι - ήμουν πάντα η τρελή της παραλίας, κοιτάζω τι μου λέει η κούπα, προσέχω το φόντο με το αγαπημένο μου ξύλινο γλυπτό και το τριαντάφυλλο από την βάφτιση του Δημήτρη Γεράσιμου και σκέφτομαι "Που ξέρεις; Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία" #φωτογραφισετο_2017#πίστη #ελπίδα




248/365 Πρέπει να κοιτάξεις καλά, μα αν το κάνεις, θα δεις εκεί στην γωνία να καθρεφτιζονται δυο πατουσακια που αναμενουν με αγωνία να ξεκινήσει ακόμα μια χρονιά το αγαπημένο του μάθημα μουσικής έκφρασης... #φωτογραφισετο_2017




250/365 Όταν κάποιος είναι στεναχωρημενος, παίρνεις μια χούφτα μπισκότα - ζεστά ακόμα από τον φούρνο - τα τυλίγεις με κορδελιτσα, γιατί μια ροζ κορδέλα είναι πάντα το σωστό ψυχολογικό boost, και πας για καφεδάκι.... #mykindofcrazy #cookies#treatforthesoul #giveandyoushallreceive#behaveasyouwanttobetreated#φωτογραφισετο_2017



251/365 "Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι" Οδ. Ελύτης#φωτογραφισετο_2017



254/365 " Πώς μ’ ένα αστέρι η νύχτα γίνεται πλωτή."
Τάκης Σινόπουλος #φωτογραφισετο_2017 #πιστη#ελπίδα



255/365 Στους δρομους της πόλης, συχνά οι μεγαλύτερες αλήθειες... (ένα graffiti που θέλω να μοιραστώ από πέρσι μα πάντα κάτι τύχαινε και δεν το είχα φωτογραφίσει ποτέ) #αναρωτησου#φωτογραφισετο_2017



256/365 Όταν το μαϊμούδι καλλιτεχνει solo... 😁😉 Δηλώνει πως έφτιαξε ένα κόκκορα! Εγώ δηλώνω πως έχω έναν αφαιρετικο καλλιτέχνη μέσα στο σπίτι μου! 😁 #φωτογραφισετο_2017#mylittlemonkeyboy




258/375 Η δική μου μικρή γωνιτσα... Το μόνο στο τωρινό σπιτικό μου που θυμίζει έντονα την Γιάννα των εφηβικών χρονών... #φωτογραφισετο_2017#re_organising #ΤαΠανταΟλαΕκει



259/365 "Future race car driver" στα κάγκελα... Από τα εννιά χρόνια που διοργανωνεται το συγκεκριμένο cart pick, το μαϊμούδι δεν έχει χάσει ούτε ένα από όταν γεννήθηκε - αυτό είναι 4 χρόνια στην σειρά... Από τον μαρσιπο στα κάγκελα πλέον φέτος, μπορούμε με ασφάλεια να πούμε πως ναι. Αυτό το αγόρι αγαπάει πολύ την ταχύτητα...#φωτογραφισετο_2017 #9thpick #cart #races



260/365 Σπάνια ψωνίζω παρορμητικά - όταν όμως είδα αυτό το υπέροχο κόσμημα από την Ilianne - Jewelry Made of Love ήξερα πως έπρεπε να το αποκτήσω.. . Το τριαντάφυλλο στην γυάλα από τον#ΜικρόΠριγκηπα ήταν το θέμα της βάφτισης του δικού μας τριαντάφυλλου γιατί "Είναι ο χρόνος που ξοδέψες για το τριαντάφυλλο σου που το κάνει τόσο σημαντικό"... Και εμείς το ξέρουμε καλά. Και μάλιστα ήρθε στα χέρια σε μια περίοδο σχεδόν καρμικη... Ανυπομονώ να το φορέσω... (στο μεταξύ επισκεφτείτε την σελίδα της και θα μείνετε αφωνες..)#φωτογραφισετο_2017 #presentformama



261/365 Τα απογεύματα μας... Πατουσακια, παιχνίδια παντού, άπειρο χρώμα και πλήρης αυτοσυγκεντρωση σε ότι έχει βάλει στο μυαλό να καταφέρει... #φωτογραφισετο_2017 #ourkindoffamily




262/365 Ψυχεδελικός ο καιρός σήμερα... Ταλαντευοταν ανάμεσα σε ηλιοφάνεια, σε όμορφη συννεφιά με ήλιο και την απόλυτη μαυρίλα! Αφού δεν κατάφερα φυσικά να φωτογραφίσω το μπουρίνι που μας έπιασε ακριβώς την στιγμή που βγήκαμε έξω - με κάτι σταγόνες στο μέγεθος μπάλας πινγκ πονγκ- μένω σε αυτό το λίγο που μυρισαμε θάλασσα... Γιατί... #ΜιαΜεραΣτηνΘαλασσαΔενΕιναιποτεΧαμενη 💙 #φωτογραφισετο_2017 #autumnishere


263/365 Κάποιες μέρες απλώς τεμπελιαζουμε... Και είναι τέλειες... #φωτογραφισετο_2017



264/365 Όταν ρωτάς - δήθεν και καλά αδιάφορα- την αδελφή σου τι γλυκό θα έχει την Κυριακή στο τραπέζι που σε έχει καλεσμένη και όταν δήθεν και καλά λες πως θα μπορούσε να έχει σοκολατίνα - ποντικάκι, και λίγες ώρες μετά έχεις την σοκολατίνα - ποντικάκι στο σαλόνι σου... #φωτογραφισετο_2017#ΗΔικηΜουΑδελφη #ourkindoffamily #ourkindoflove#ourkindofcrazy #Σουλτάναpower


267/365 Δαχτυλα μπλεγμένα πάνω στην καρδιά, χέρια που αναζήτησαν το δικό μου και μπλέχτηκαν τρυφερά σε ένα τεράστιο "μου έλειψες". Δυο μέρες μόνο χωριστηκαμε- πρώτη φορά στα 4 χρόνια- στην προσπάθειά μας να αυξήσουμε τα δαχτυλάκια τα μπλεγμένα... Τρομαξαμε, απελπιστηκαμε μα στο τέλος και για την ώρα είμαστε ακόμα νικητές...#φωτογραφισετο_2017 #ΣπιτιΜουΣπιτακιΜου#Σπιτικό #πίστη #ελπίδα #πείσμα



268/365 Όταν την επόμενη μέρα, παρατηρείς στο σαλόνι ένα μικρό - μα τόσο μεγάλο - δώρο επιστροφής... Φτιαγμένο με αγάπη από μαιμουδοχερακια, αυτά τα μπλεγμένα χθεσινοβραδυνα πάνω από την καρδιά....#φωτογραφισετο_2017 #πιστη #ελπίδα #πείσμα#ΣυνδετήρεςΚαρδια




271/365 Χθες το βράδυ ονειρεύτηκα ότι σήκωσα το μαϊμούδι μου αγκαλιά... Και δεν ήθελα να ξυπνήσω. Και ας κοιμάται εδώ διπλα μου, και ας ακούγεται υπερβολικό - μου έχει λείψει ήδη να τον σηκώνω αγκαλιά... Τόσο πολύ. #φωτογραφισετο_2017#myrainbowbabyinblackandwhite



Πρώτη φορά παραλείπω τόσες μέρες στο #φωτογραφισετο. Ο Σεπτέμβριος έκρυβε πολλές εκπλήξεις, ευχάριστες και δυσάρεστες.. Τώρα ευελπιστώ σε έναν πιο χαμογελαστό Οκτώβριο...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...