Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Το μαιμούδι στην χώρα της κ. Γιώτας...

Ακόμα μια χρονιά μουσικής έκφρασης. Τρεις μόλις μήνες για την μαμά- ολόκληρη χρονιά για το μαιμούδι. 

Φέτος λοιπόν το γνωρίζαμε εξαρχής. Θα ξεκινούσαμε μαζί μαμά και παιδί όπως πέρσι, όμως μέχρι τον Γενάρη θα γινόταν η σταδιακή "αποδέσμευση" μας ώστε να συνεχίσουν τα μικράκια μας αυτό το ταξίδι μόνα τους. 

Και πόσο έτοιμη ΔΕΝ ήμουν... Όχι επειδή ανησυχούσα για την προσαρμογή του Δημήτρη Γεράσιμου- δεν ανησυχούσα καθόλου. Άλλωστε μου έδειξε σε αυτούς τους τρεις μήνες που συνυπήρχαμε στο μάθημα πόσο έτοιμος ήταν. Δεν ήμουν έτοιμη γιατί να μωρέ- είχα και εγώ ανάγκη της μαγεία αυτή που εκπέμπει η δασκάλα ΜΑΣ, (δική ΜΑΣ δασκάλα την θεωρώ και όχι μόνο δική του), μάθαινα και εγώ πράγματα μαζί του, λαχταρούσα αυτή την μια ώρα που η Γιώτα θα έκανε τα μαγικά της και θα γέμιζε τις μπαταρίες μας μέχρι την επόμενη βδομάδα. 

Ήρθε όμως η μέρα που φίλησα το αγόρι μου και έμεινα να περιμένω έξω από την αίθουσα. Με στημένο το αυτί στην πόρτα- μην σου πω και το μάτι στην κλειδαρότρυπα και συγχύσω το άλλο κορίτσι μου- να μην αφήνω συλλαβή να πέσει κάτω, να αφουγκράζομαι με προσοχή σε κάθε αναφορά του ονόματος του παιδιού μου- να  φουσκώνω το στέρνο από περηφάνια σε κάθε "ΜΠΡΑΒΟΟΟ" της Γιώτας προς το μαιμούδι μου... 

Και μόλις τελείωσε εκείνο το πρώτο μάθημα, άνοιξε η πόρτα και το ένα παιδάκι πίσω από το άλλο σαν τρένο, έβγαινε και έτρεχε στην αγκαλιά της μαμάς του. Ανάμεσα σε αυτά τα παιδάκια και το δικό μου. Χαμογελαστό και με κατακόκκινα μάγουλα από την υπερένταση, μόλις ήρθε η σειρά του, πήδηξε στην αγκαλιά μου και με αγκάλιασε τόσο σφιχτά που πήγα να σκάσω. Επιστρέφοντας στο αυτοκίνητο το ίδιο βράδυ, να τρέχει χοροπηδώντας λέγοντας πόσο χαρούμενος είναι, πόσο ωραίο ήταν το μάθημα της κ. Γιώτας του... 

Και συνεχίσαμε έτσι ακριβώς και τους επόμενους μήνες. Πάντα ένα χαμογελαστό προσωπάκι στο τρενάκι, πάντα χοροπηδητά στην επιστροφή, πάντα η μάνα να ξεροσταλιάζει να ακούσει την δική του φωνή μέσα σε όλες τις άλλες... 

Ταυτόχρονα όμως άρχισαν οι κουβεντούλες με τις άλλες μανούλες, οι συμπάθειες με το άλλο κορίτσι μας- αυτό που πάντα μας έλεγε να κάνουμε ησυχία- η λαχτάρα να πιεις τον απογευματινό σου καφεδάκι αλλιώς- χαλαρώνοντας την στιγμή που ήξερες πως η Γιώτα μέσα σε εκείνη την αίθουσα δημιουργούσε μαγεία δίνοντας προτεραιότητα πάντα στην ελεύθερη έκφραση, δίνοντας πάντα προτεραιότητα στην δική τους φωνή... 

Άρχισαν οι μαιμουδοαδυναμίες... Να μην μου επιτρέπει να τραγουδάω τραγούδια που λέει η κ. Γιώτα ΤΟΥ. Να εκστασιάζεται κάθε φορά που η κ. Γιώτα ΤΟΥ δημιουργούσε ένα ακόμα διαδραστικό μουσικό παραμύθι. Να ανυπομονεί να δει τον σίφουνα Θανάση ΤΟΥ, την όμορφη Μαρία ΤΟΥ, τις αδυναμίες ΤΟΥ- Άννα Μαρία και Ζωή. Όταν δε ξεκίνησαν "πρόβες" για την συμμετοχή τους στην υπέροχη παράσταση που εμπνεύστηκε η Γιώτα- να είναι στρατιώτης, να την κοιτάει στα μάτια, να συζητάει διαρκώς τι θα κάνει και πως. 

Και έτσι έκανε και στην παράσταση. Το βλέμμα του στην κ. Γιώτα ΤΟΥ ακόμα και όταν προσπαθούσε να αποφύγει τα ντέφια από διπλανά χεράκια. Να ακολουθεί τον ρυθμό κατά γράμμα. Πόσο σπουδαίος ένιωσε - μαζί του και εμείς. Να καμαρώνουμε για το αίσθημα ανεξαρτησίας που του έχουμε μεταδώσει, για τον δυναμισμό του και το πείσμα του- αυτά άλλωστε τα δυο τελευταία στοιχεία του χαρακτήρα του τον έφεραν στην αγκαλιά μας... 

Το μικρό μας μαιμούδι... Ο μικρός μας ροκάς... Το αγόρι μας. 

Υπήρξε μια μέρα- όταν ακόμα συμμετείχα στο μάθημα- που μετά από πολύ επίμονες "απαιτήσεις" του μαιμουδιού να δει πως ακούγεται εκείνο το παράξενο στρογγυλό όργανο μουσικής, (το γκόνγκ αν δεν κάνω λάθος), η Γιώτα ξεκίνησε με αυτό το μάθημα. Και ήταν εκείνη η μέρα για μένα ορόσημο και πόσο ευχαριστώ την Τζωρτζίνα για αυτή την υπέροχη φωτογραφία... 


Καθισμένη στο πίσω μέρος της αίθουσας, παρακολουθούσα το μικράκι μου να απομακρύνεται με αυτοπεποίθηση και να δοκιμάζει όλο δέος το όργανο που με τόση λαχτάρα κοιτούσε - την Γιώτα να τον συνοδεύει στην μελωδία του με την αγαπημένη μου φλογέρα- και φυσικά να συγκινούμαι... 

Να συγκινούμαι για όλα αυτά που έχει μπροστά του να ζήσει, για όλες αυτές τις φορές που θα απομακρυνθεί, για όλες αυτές τις φορές που δεν θα είμαι καν μάρτυρας σε κάτι καινούργιο που θα δοκιμάζει... 

Αυτός είναι ο ρόλος μας. Το γνωρίζω πολύ καλά ακόμα και αν κάποιοι το αμφισβητούν. Να τα γεμίζουμε αγάπη, εμπειρίες, αγάπη, σιγουριά, αγάπη, σεβασμό στον εαυτό τους, πάλι αγάπη και όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους. 

Όσο ανυπομονούμε λοιπόν για την επόμενη χρονιά, θα μείνω εδώ να συλλογίζομαι τις φετινές μας στιγμές... Όλα τα snic peek από την κλειδαρότρυπα, (μέχρι και φωτογραφίες επιχειρήσαμε να βγάλουμε από εκεί!), τις ματιές απαξίωσης της Ελένης  όταν το κάναμε αυτό, που με έκαναν να χαμογελώ, τις κουβέντες μας με τις άλλες μανούλες, όλα τα "Κάνετε πολύ φασαρία¨της Ελένης στις κουβέντες μας, όλα τα "ΜΠράβοοοο, καλέ τι ομάδα είστε εσείς;;;" της Γιώτας στα μικράκια μας, όλες τις τσιριχτές φωνούλες στο τραγούδι του "Γειάαα", τον θεόρατο μα τόσο γλυκό Γιάννη που πάντα είχε μάθημα ταυτόχρονα με τα μικράκια μας και που μόλις έμπαινε τακτοποιούσε τα παπούτσια τους σε ευθεία, (και πόσο το εκτιμούσα ενώ χαμογελούσε και πάλι η ψυχαναγκαστική ψυχή μου), σε όλα τα κατακόκκινα μάγουλα και τα μεγάλα χαμόγελα στο τρενάκι όταν άνοιγε αυτή η πόρτα- που όσο και αν διαμαρτυρηθήκαμε κάμερα από πίσω για να βλέπουμε δεν μπήκε! (και είναι η μόνη μου ένσταση- το ακούς Ελένη;;;!!) 

Γιώτα μου σε αγαπάμε πολύ. Και μαμά και γιος. Ανυπομονούμε για τις μαγείες σου του χρόνου- αυτό μόνο... 

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Τα πιο "γκαζάτα σταράκια" μας και μια έκπληξη! (by Art Matina)

Κάθε χρόνο περιμένω με αγωνία να παραγγείλω και φυσικά να παραλάβω τα μοναδικά "σταράκια" μας φτιαγμένα μόνο για μας από την γλυκιά Art Matina  που τόσο πολύ έχω αγαπήσει μέσα στα χρόνια που την γνωρίζω. 

Το περιμένω με αγωνία διότι από την στιγμή που φτάνουν τα μοναδικά παπούτσια μας στο σπίτι σηματοδοτείται και επίσημα πως τα γενέθλια του μαιμουδιού πλησιάζουν. Και όσοι μας παρακολουθείτε, γνωρίζετε πολύ καλά πως αγαπάμε πολύ τα γενέθλια και τα γιορτάζουμε με μεγάλες τιμές ακόμα και όταν δεν τα "γιορτάζουμε"  επίσημα!

Τι θέμα επέλεξε το μαιμούδι φέτος; Μα φυσικά τους αγαπημένους τους αγώνες ταχύτητας!Ζήτησα λοιπόν της Ματίνας έναν δρόμο, ένα κόκκινο αγωνιστικό, μερικά λάστιχα, ίσως μια ταμπέλα, κάποια σημαία τερματισμού, ίσως και ένα κύπελλο,  ένα απόφθεγμα σχετικά με τον αγώνα της ζωής, και φυσικά πάντα το όνομα μας. (που δεν είναι και μικρό!) Και για φαντάσου! Μου τα έβαλε όλα πάλι αυτή η ψυχή! Όχι μόνο τα χώρεσε, μα τα χώρεσε και με τον δικό της μοναδικό τρόπο και πρόσθεσε και ένα κράνος που ξεχάσαμε να ζητήσουμε!! 





Και σαν να μην έφταναν αυτά, ανοίγοντας το πακέτο βρήκαμε μια ακόμα έκπληξη που δεν είχαμε παραγγείλει. Ένα υπέροχο t-shirt με μια τόσο καλλιτεχνικά ζωγραφισμένη formula και μια δήλωση για ένα πιθανό μελλοντικό επάγγελμα... Γιατί όχι; Από 15 μηνών αγώνες παρακολουθούμε με κάθε ευκαιρία!



Έχω ξαναγράψει πως ο Δημήτρης Γεράσιμος λατρεύει αυτά τα μοναδικά παπούτσια φτιαγμένα μόνο για αυτόν, και ιδίως φέτος τα περίμενε με μεγάλη αγωνία. Όλο έλεγε: "Η Ματίνα ΜΟΥ θα μου ζωγραφίζει καταπληκτικά παπούτσια, δεν το συζητώ!" 

Και έτσι έγινε. Άνοιξε με μεγάλη χαρά το πακέτο και φόρεσε τα καινούργια του παπούτσια ΑΜΕΣΩΣ! 


Ματίνα μου για ακόμα μια χρονιά σε ευχαριστούμε που βάζεις τόση αγάπη και μεράκι στα παπουτσάκια μας. Το εκτιμούμε πολύ. Αν θέλετε να δείτε και τα άλλα παπούτσια που μας έχεις φτιάξει η Ματίνα δείτε εδώ, εδώ και εδώ


Το κείμενο, δεν αποτελεί διαφήμιση, είναι απλώς μια προσωπική εκτίμηση για μια όμορφη γνωριμία και συνεργασία <3 Αν δεν στηρίξουμε η μια την άλλη, τότε τι; 

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Φτιάξαμε αυτοκίνητα από... χαρτόκουτα! Και τα "φοράμε" κιόλας!

Ακούστε τι έπαθα η δόλια η μάνα. Φέτος, αντί για το κλασσικό πάρτι γενεθλίων που κάνουμε κάθε χρόνο, είχαμε αποφασίσει να πάμε μια εκδρομή όπου τον προορισμό θα τον επέλεγε το ίδιο το μαιμούδι ενώ μια Κυριακή θα κόβαμε και την τούρτα με την οικογένεια. 

Τα γενέθλια του ωστόσο φέτος πέφτουν Κυριακή οπότε μας βόλευε να κόψουμε την τούρτα ανήμερα και να πάμε εκδρομή μια άλλη μέρα. Μέχρι εκεί όλα καλά. Στο μεταξύ- επειδή με ξέρω- ήθελα να πάμε κάπου έξω για τα γενέθλια αφού ήξερα πως αν το κάναμε σπίτι τελικά όλο και κάτι περισσότερο θα κατέληγα να φτιάξω και ήθελα να το αποφύγω. Έτσι αφού το θέμα μας είναι οι αγώνες αυτοκινήτων γενικότερα και ο Κεραυνός McQueen ειδικότερα, σκέφτηκα να πηγαίναμε για καφέ σε πίστα kart- για τα οποία τρελαινόμαστε οικογενειακώς- και εκεί να κόψουμε την τούρτα μας και να κάνουμε και μερικούς γύρους στην πίστα.  

Όταν πήγαμε τελικά στον χώρο για να συζητήσουμε με τον υπεύθυνο ο Δημήτρης Γεράσιμος άλλαξε εντελώς γνώμη. Δεν του άρεσε καθόλου, ήθελε το πάρτι να γίνει στην σοφίτα μας πάση θυσία. Εννοείται πως δεν υπήρχε θέμα συζήτησης- εφόσον το παιδί ένιωθε πιο άνετα στον χώρο μας, στον χώρο μας θα γινόταν το πάρτι. 

Έλα όμως που του είχα τάξει αγώνες ταχύτητας. Να μου το κουβεντιάζει καθημερινά και να ξέρω πως είναι τόσο σημαντικό για αυτόν- κάτι έπρεπε να σκεφτώ. Με μια γρήγορη σχετικά αναζήτηση στο διαδίκτυο πολύ γρήγορα βρήκα φωτογραφίες από αυτοκινητάκια φτιαγμένα από χαρτόκουτα- σαν κουστούμι που μπορείς και να το "φορέσεις" και να τρέξεις με αυτό. 

Λαμπάκια άναψαν στον εγκέφαλο μου- που λέει και το μαιμούδι- και αποφάσισα να φτιάξω τον Κεραυνό. Γίνεται όμως αγώνας χωρίς αντιπάλους; Ρώτησα λοιπόν τον εορτάζοντα και διάλεξε τον Μπάρμπα και τον Τσικ Χικ- ένα δηλαδή αυτοκίνητο για την βρωμούσα και ένα για τον ξάδελφο του. 

Και κάπως έτσι καταλήξαμε να έχουμε αυτή την παρέα στο σαλόνι μας από προχτές το μεσημέρι! Και η αλήθεια είναι πως κοιτάω αυτούς τους τύπους και πολύ μου αρέσουν! Σχεδόν δεν πιστεύω πως τους έφτιαξα από το μηδέν- ποια εγώ που το χειρότερο μου είναι να μπλέκω με ψαλίδια και κόλλες! Αν μπορώ λοιπόν εγώ, σίγουρα μπορείς και εσύ! 


Θα χρειαστείς: 

  • Χαρτόκουτα που να χωράνε μέσα το παιδί αλλά όχι και πολύ μεγάλα ώστε να είναι εύκολα στην χρήση.
  • Ψαλίδι, χαρτοκόπτη, κόλλα, πιστόλι σιλικόνης
  • Γκοφρέ χαρτί ή χρώματα- ότι επιλέξετε να κάνετε. 
  • Άσπρο και μαύρο χαρτόνι
  • Μαρκαδόρους
Ευτυχώς είχα δυο χαρτόκουτα από τις Trunki βαλίτσες μας τα οποία πραγματικά ταίριαξαν γάντι. Για τον Μπάρμπα που είναι και πιο φαρδύς άλλωστε- βρήκα το κουτί από το ατμοσίδερο και με βόλεψε μια χαρά. Δεν έβγαλα φωτογραφίες για να σας δείξω το πως- είναι σχετικά απλό και έχει να κάνει και με το κουτί- δηλαδή πρέπει να δουλέψεις λίγο με το μάτι. Σε γενικές όμως γραμμές έκανα τα εξής:

Άνοιξα τελείως όλα τα "καπάκια" πάνω και κάτω. Με ένα καλό χαρτοκόπτη τα έκοψα εκτός από ένα που θα χρησιμεύσει ως το καπό του αυτοκινήτου. Το ποιο θα είναι θα σας το δείξει το ίδιο το κουτί. Εμένα ήταν το δευτερεύον μιας και το χαρτόκουτο ήταν μακρόστενο.  Προτού το σταθεροποιήσω, άνοιξα τρύπες πολύ λεπτές όσο ο χαρτοκόπτης για να περάσω την κορδέλα που θα βοηθάει να "φορέσουν" τα παιδιά το αυτοκίνητο. Τέσσερις στο μπροστά μέρος του αυτοκινήτου- η μια πάνω από την άλλη, δυο και δυο δηλαδή- και  δυο στο πίσω μέρος. Στο μπροστά μέρος, για να είναι πιο σταθερό αλλά να περάσει και κάτω από το καπό, περνούσα πρώτα λίγη κορδέλα στο κάτω άνοιγμα προς τα μέσα, έδενα ή κόμπο ή αν έφτανε το συρραπτικό το σύρραπτα και μετά από το πάνω άνοιγμα περνούσα πάλι την κόρδελα ώστε να φτάσει στο πίσω μέρος του κουτιού. Εκεί περνούσα την κορδέλα από την άλλη σχισμή και απλά την έδενα κόμπο ώστε να την ρυθμίσω σε κάθε παιδί ξεχωριστά πάνω του. 

Αφού κάνετε αυτό, που δεν είναι και απαραίτητο εδώ που τα λέμε αφού το αυτοκίνητο δεν θα στέκεται απαραίτητα στα ίσια, και από ένστικτο κιόλας τα παιδιά το κρατάνε κιόλας, κολλάτε με ταινία το καπό του αυτοκινήτου. Έπειτα επιλέγετε το πιο κατάλληλο χαρτόνι για παρμπρίζ και το κολλάτε με σιλικόνη. Εγώ για να τα καλύψω επέλεξα γκοφρέ χαρτί επειδή κολλάει πιο εύκολα και είναι οικονομικό. Είναι όμως και ευαίσθητο, ιδίως τα ανοιχτόχρωμα όπως το λαχανί. Ήταν πολύ εύκολο και εσωτερικά δίπλωσα και ασφάλισα με ταινία. Αφού τα καλύψετε με το χρώμα που θέλετε, αρχίζετε τις λεπτομέρειες. 

Εάν δεν θέλετε συγκεκριμένο αυτοκίνητο, (πχ McQueen), τέσσερις ρόδες είναι αρκετές. Τις ρόδες εγώ τις έφτιαξα από τα χαρτόνια που είχα κόψει αρχικά και τις έντυσα με μαύρο χαρτόνι και άσπρο στην ζάντα που ζωγράφισα με μαρκαδόρο και τις κόλλησα με σιλικόνη. Σε όλα τα αυτοκίνητα το ίδιο. Για τα μάτια τους, έκοψα λευκό χαρτόνι στο ανάλογο μέγεθος και με τα αυτοκινητάκια του μαιμουδιού για οδηγό απλά τα ζωγράφισα με μαρκαδόρο.  Με το ίδιο μοτίβο σχεδίασα χαμόγελα, δόντια και...μουστάκια! 




Στον McQueen πρόσθεσα και τα φανάρια ενώ κατάφερα να εκτυπώσω τον κεραυνό για το πλάι, ευτυχώς γιατί δεν είχα αρκετό κόκκινο μαρκαδόρο! Δεν έγινε το ίδιο και με το σήμα στο καπό που αναγκάστηκα να το ζωγραφίσω- πολύ άσχημα για μένα, το μαιμούδι όμως ξετρελάθηκε!! 



Στον Chick Hicks ήταν πρόκληση όχι τόσο να ζωγραφίσω τον αριθμό του, όσο να τον καλύψω με όλα αυτά τα αυτοκόλλητα που έχει και τον χαρακτηρίζουν. Ωστόσο διαπίστωσα πως οποιοδήποτε αυτοκόλλητο από αυτά τα μικρά που έχουν δεκάδες μέσα τα άλμπουμ , δίνουν αυτή ακριβώς την αίσθηση και ας μην είναι τα ίδια φυσικά. 





Με τον Μπάρμπα διασκέδασα περισσότερο από όλους! Ήταν πολύ δημιουργικό να βρω τρόπο να βάλω και φάρο και γερανό και καθρέφτες! Το καλό είναι ότι ο Μπάρμπας είναι βαθιά ελαττωματικός οπότε κάθε λάθος συγχωρείται!!! 

Για γερανό έβαλα ένα από τα πιο μακρόστενα χαρτόνια, το έκοψα στην μέση και τα κόλλησα μαζί για να αντέχει μιας ο πρώτος γερανός απέδειξε πολύ γρήγορα πως δεν άντεξε τα crash test του μαιμουδιού! Το έντυσα με χαρτί γκοφρέ, έκοψα πάλι μια σχισμή και πέρασα ένα κορδόνι από ένα παλιό φούτερ στο οποίο έδεσα τον γάντζο από τον πειρατικό γάντζο που είχαμε πάρει τις απόκριες. Μετά στο παρμπρίζ πρόσθεσα ένα ακόμα μικρό κομμάτι χαρτόνι και κόλλησα με σιλικόνη το καπάκι από ένα μπιμπερό και το έβαψα πορτοκαλί- με ακρυλικό χρώμα.  (Γίνεται υποθέτω και με πορτοκαλί ή κίτρινο πλαστικό ποτήρι). Για την χαρακτηριστική μηχανή του Μπάρμπα κόλλησα ένα καπάκι από γάλα σε σκόνη και το έβαψα καφέ - με ακρυλικό χρώμα και αυτό- γίνεται όμως και με πλαστικό πιάτο. Τέλος πρόσθεσα και πίσω τις προειδοποιητικές ρίγες για προσοχή και για καθρέφτες απλά δίπλωσα δυο χαρτόνια από αυτά που είχα ήδη, τα έντυσα και τα κόλλησα πάντα με σιλικόνη. 





Αν έχουν ατέλειες;;; Με την σέσουλα! Το παιδί μου όμως δεν τις βλέπει και σίγουρα δεν με πειράζει αφού τα έχω φτιάξει μόνη και με τον πιο θερμό υποστηρικτή να με "ντοπάρει" με τα καλύτερα λόγια- αυτό μου φτάνει! 

Περίμενα όταν τα τελείωσα όλα να ξετρελαθεί με τον Μπάρμπα και να θέλει να φορέσει αυτόν στο πάρτι- όμως ΟΧΙ!Παίζει βέβαια πολύ περισσότερο με αυτόν- έχει ρυμουλκήσει τρεις μέρες τώρα όλα τα οχήματα στο σπίτι μας και όχι μόνο- ΑΛΛΑ τον McQueen τον έχει στα όπα, όπα- ίσα που δεν μου έχει ζητήσει πετσί να τον γυαλίσει! 

Θέλετε να μας δείτε να τον φοράμε;;; (Και που να δείτε να τρέχουμε κιόλας! Είναι τόοοοσο αστείο!) Ο μικρός μου λέει ότι δεν τον κουράζει να το κρατάει, αντίθετα το προτιμάει! 


Ανυπομονώ τόσο πολύ να δω τα ξαδελφάκια να αγωνίζονται στα γενέθλια μεταξύ τους! Εσείς τι λέτε; Θα έχουμε πίστα;;;; 

(Εύχομαι να τα εξήγησα καλά, δεν είμαι πολύ καλή σε αυτό. Αλλιως σας βρήκα ένα ωραίο tutorial εδώ αλλά είναι για αυτοκίνητο με δάπεδο!) 

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Η ευλογία ενός καλού πατέρα...

Νομίζω κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να είναι γονείς. Έχουν μια έμφυτη ικανότητα να το κάνουν σωστά. Ή τουλάχιστον όσο πιο σωστά γίνεται- είναι άλλωστε ο πιο απαιτητικός ρόλος που θα κληθεί κανείς να πράξει στην ζωή του. 

Ο Παναγιώτης, ο πατέρας του Δημήτρη Γεράσιμου, είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Την στιγμή που εγώ διαβάζω σαν τρελή, μετράω κάθε σκέψη και κάθε λέξη μου, ψάχνω κάθε μέρα όλους τους τρόπους που μπορώ να φανταστώ για να είμαι όσο το δυνατόν καλύτερη μητέρα για το παιδί μου, ο Παναγιώτης το κάνει τέλεια σχεδόν, αβίαστα, χωρίς να σκέφτεται -ακολουθώντας μόνο την καρδιά του. 

8 χρόνια τώρα τον παρακολουθώ να είναι πατέρας σε όλα τα παιδιά του. Ακόμα και σε αυτά που δεν έχει στην αγκαλιά του. Τον παρακολουθώ και μένω με κομμένη την ανάσα, ευχόμενη να έχει πάντα αυτή την σοφία που έχει, την υπομονή, την διάθεση μα πιο πολύ την αφόρητη αγάπη που πάση θυσία θέλει να δώσει. 

4 χρόνια τώρα τον παρακολουθώ να χτίζει μια σχέση με τον γιο του μοναδική, από αυτές που θα θωρακίσουν αυτό το αγόρι με τα πιο πολύτιμα όπλα στην ζωή του. Σεβασμό, αγάπη και ελευθερία. 

Ο Παναγιώτης δεν είναι ένας συνηθισμένος πατέρας. Δεν βάζει την δουλειά πάνω από το παιδί του. Δεν τον νοιάζει να μην ξεκουραστεί προκειμένου να παίξει μαζί του. Δεν θα του πει πως "οι άντρες δεν κλαίνε". Δεν θα τον αναγκάσει να παίξει με συγκεκριμένα παιχνίδια. Δεν θα του στερήσει αγκαλιά για να "μην μαθαίνει σε αυτή". Δεν θα του πει "δεν μπορείς άσε εμένα". Δεν θα πει "Δεν ξέρω ας ρωτήσουμε την μητέρα σου" 

Γιατί ξέρει. Τον μεγαλώνουμε μαζί. Παρέα. Ενωμένοι σαν μια γροθιά. 

Ο Παναγιώτης είναι ο δικός μας μοναδικός πατέρας. Παρότι εργάζεται σαν τρελός αν προκύψει κάτι σοβαρό που αφορά το παιδί θα κινήσει γη και ουρανό για να είναι εκεί. Μετά την δουλειά θα χάσει δυο ώρες ύπνου μα θα κερδίσει δύο ώρες αναμνήσεων με το παιδί του. Αν κλάψει θα τον πάρει αγκαλιά και θα τον παρηγορήσει. Αν θέλει να παίξει με τα κουζινικά θα παίξει μαζί του με τα κουζινικά. Αν θέλει αγκαλιά θα τον πάρει αμέσως. Θα του πει "Είμαι σίγουρος ότι μπορείς για προσπάθησε να σε δω" 

Ο Παναγιώτης του λέει "σ'αγαπώ" σε κάθε ευκαιρία, ζητάει συγνώμη αβίαστα αν χρειαστεί και του λέει συνέχεια πόσο περήφανο τον κάνει. Του μιλάει σαν ίσο προς ίσο, δεν τον υποτιμάει, δεν απαιτεί σεβασμό μα για δες... με όλα αυτά που κάνει τον έχει δεδομένο -στο λέω εγώ. 



Στο λέω γιατί εγώ ξέρω πόσο τον λατρεύει. Πόσο πολύ του λείπει όταν εργάζεται. Πόσο αόρατη γίνομαι όταν έχει την επιλογή ανάμεσα στους δυο μας. Πόσο ανυπομονεί να του πει κάθε τι. Πόσο ανησυχεί να είναι καλά, να μην στεναχωριέται και να μην κουράζεται. Πόση σιγουριά νιώθει μόνο και μόνο από την παρουσία του. 

Όσο για μένα; Μόνο ευλογία μπορώ να νιώσω. Ευλογία και ευγνωμοσύνη. Γιατί εκτός του ότι είναι από την φύση του ένας υπέροχος πατέρας, ταυτόχρονα συμμερίζεται τις δικές μου παράνοιες, ακούει, θέλει να μαθαίνει και αυτός όσα εγώ σαν τρελή ψάχνω και διαβάζω, είμαστε όντως ενωμένοι σαν μια γροθιά, σεβόμενοι πάντα ο ένας τις επιθυμίες του άλλου ακόμα και αν δεν τις κατανοούμε πάντα απόλυτα. 

Τι παραπάνω να ζητήσω; (τίποτα απολύτως πραγματικά). 

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Όταν ο πόνος είναι πάντα εδώ...

Προσπαθώ να γράψω. Να βρω τις λέξεις. Να τις ξεθάψω πάλι από αυτό το ντουλαπάκι που τόσο καλά τις κρύβω όταν θέλω λίγο να με προστατέψω. Να με κανακέψω. Να "ξεχάσω" για λίγο τα όσα έζησα. 

Δυστυχώς μιλάω για την νεογνική απώλεια. Αυτή που σου παγώνει το αίμα και σου σταματάει το μυαλό. Ο λόγος που αυτή την περίοδο θέλω λίγο να με προστατέψω είναι επειδή τόσα χρόνια αποφασίσαμε να ξαναμπούμε στην διαδικασία μιας πιθανής εγκυμοσύνης και όλων των ρίσκων που γνωρίζουμε πολύ καλά πως κρύβει. Και λέω αποφασίσαμε διότι παρά το γεγονός πως ήρθε το ουράνιο τόξο στην ζωή μας, αυτό δεν σημαίνει πως δεν τρέμουμε για όσα ξέρουμε πολύ καλά πως μπορεί να συμβούν. Ταυτόχρονα, μετά το περιστατικό με τον παρολίγον πνιγμό του αγοριού μας- του πλάσματος αυτού που τόσο ματώσαμε για να αποκτήσουμε- είδα και πάλι τον θάνατο κατάματα και πάγωσε και πάλι το αίμα μου. Σταμάτησε το μυαλό μου. Προσπαθώ λοιπόν με νύχια και με δόντια να με προστατέψω από αυτά τα φαντάσματα που με καταδιώκουν και παίζουν με το μυαλό μου και την καρδιά μου. 

Να όμως που ο πόνος είναι πάντα εδώ, οι απώλειες συνεχίζουν να συμβαίνουν και ο ουρανός όλο και γίνεται πιο φωτεινός από αστέρια. Και δεν μπορώ να το αγνοήσω. Δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια. Δεν μπορώ γιατί ξέρω καλύτερα. Ξέρω σε τι μαύρα σκοτάδια έχουν βουλιάξει οι μανούλες αυτές- οι τόσο "φρέσκες" αυτές μανούλες αγγέλων που τόσο αναπάντεχα και σκληρά έχασαν τα μωρά τους. Ξέρω πόσο σημαντικό είναι να φανεί ένα χέρι και να σε τραβήξει έξω. 

Πόσα ακόμα αγγελούδια.... Δεν τολμώ να μετρήσω.  Πόσος πόνος.... Δεν γίνεται να τον υπολογίσω. Πόσες αιτίες... Δεν θέλω να τις απαριθμήσω γιατί δεν θα ήσασταν ήσυχοι ποτέ ξανά. 

Και ένα και μόνο τεράστιο γιατί... Γιατί να δίνει -ρώτησε μια μανούλα -αφού έχει σκοπό να πάρει πίσω;;; 

Δεν ξέρω να σας πω. Η απάντηση είναι τόσο προσωπική για τον καθέναν- μα αργεί πολύ να έρθει. Και πρέπει να έχεις ανοιχτή την καρδιά σου για να την ακούσεις, πρέπει να πιστέψεις, πρέπει να αποδεχθείς πως είμαστε δικά Του παιδιά, πως τίποτα δεν μας ανήκει πέρα από την ψυχή μας. Και αυτή είναι που πρέπει να φροντίσουμε όσο τίποτε άλλο. 

Προσωπικά Τον ευχαριστώ που μου έδωσε τρία παιδιά και ας πήρε τα δυο πίσω. Άργησα να Τον ευχαριστήσω, μα τώρα πια το νιώθω ειλικρινά. Τον ευχαριστώ διότι με δίδαξε τι σημαίνει η απόλυτη αγάπη, η απόλυτη παραδοχή. Με δίδαξε την ουσία, να είμαι ευτυχισμένη απλά που ξυπνάω κάθε πρωί. 

Γιατί η ζωή είναι το μεγαλύτερο δώρο όλων, το έχω πει πολλές φορές. Τίποτα δεν τελειώνει με τον θάνατο. Αντίθετα, τότε γεννιόμαστε πραγματικά και αιώνια. Άλλωστε η ελπίδα είναι αυτή που πεθαίνει τελευταία. Στο μεταξύ υπομονή, επιμονή, πείσμα και πίστη... 

Αυτό μόνο. Και μια τεράστια αγκαλιά σε σας. Ξέρετε ποιες είστε. Και την προσευχή μου να γαληνέψει η ψυχή σας. Τίποτα άλλο. 



Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Προσοχή! Πρόσκληση σε πάρτι!

Πολλές φορές έχω πει πως η πρόσκληση σε ένα event- όποιο και αν είναι αυτό- είναι πολύ σημαντική και δίνει πολλές φορές το "vibe" του. Για μας η πρόσκληση για τα πάρτι γενεθλίων του μαιμουδιού είναι η μισή χαρά σχεδόν- πόσο μάλλον τώρα πια που συμμετέχει και ο ίδιος ενεργά ενώ ταυτόχρονα χαίρεται αφάνταστα να τις μοιράζει στους καλεσμένους μας. 

Το ότι φέτος το πάρτι μας θα είναι πολύ prive και αποκλειστικά με την οικογένεια, δεν μας απέτρεψε από το να δώσουμε ιδιαίτερη βάση στις προσκλήσεις μας. Το να χρησιμοποιώ αντικείμενα ως βάση τους, ξεκίνησε από την περσινή μας άκρως καλοκαιρινή πρόσκληση , την οποία είχα εμπνευστεί από την βάφτιση της Τσιχλόφουσκας όπου η αδελφή μου μαζί με τις προσκλήσεις έδινε και ένα υπέροχο βαζάκι με γλυκό βύσσινο. 

Εφόσον λοιπόν το θέμα του πάρτι μας φέτος είναι γενικότερα οι αγώνες αυτοκινήτων που τόσο αγαπάμε και ειδικότερα ο λατρεμένος μας Κεραυνός McQueen, η έμπνευση ήρθε ακαριαία. Τι καλύτερο για πρόσκληση από έναν κώνο;; 

Και κάπως έτσι προσκαλούμε  φέτος την οικογένεια μας στα τέταρτα γενέθλια μας...




Παρότι η ιδέα ήρθε πολύ εύκολα, η υλοποίηση της με δυσκόλεψε. Και αυτό διότι για μεγάλο διάστημα επέμενα να θέλω η άσπρη ταινία- (τους αγόρασα σκέτους)- να είναι όπως ακριβώς στους κώνους της τροχαίας πράγμα αδύνατον να καταφέρεις. Είναι αδύνατον να κολλήσεις σωστά και σε ευθεία ταινία σε κωνικό ή στρογγυλό σχήμα. Δοκίμασα κάθε πιθανό τρόπο μέχρι που απελπίστηκα, έκανα τρεις τυχαίες γραμμές το οποίο παραδόξως  μας άρεσε πολύ οπτικά, όταν δε έγραψα και το κείμενο, πραγματικά ενθουσιάστηκα με το αποτέλεσμα. 



Το κείμενο που γράψαμε το εξής: "Ολοκλήρωσα τον τέταρτο γύρο της ζωής μου πιο γρήγορα και από τον Κεραυνό! Ελάτε να το γιορτάσουμε βάζοντας μπροστά τις μηχανές σε έναν φιλικό αγώνα την Κυριακή 9 Ιουλίου και ώρα 10:30 στη συνήθη πίστα. Δημήτρης Γεράσιμος" 


Τι λέτε; Μπορεί να στηθεί άραγε αγώνας μέσα σε μια σοφίτα; Θα δείξει... Στο μεταξύ εμείς προθερμαίνουμε τις μηχανές...  

(Τους κώνους τους πήρα από το γνωστό παιχνιδάδικο ανά τετράδες των 2 ευρώ, χρησιμοποίησα λευκή μονωτική ταινία και έγραψα με ανεξίτηλο μαύρο μαρκαδόρο! Τόσο απλό μα τόσο εντυπωσιακό!) 

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

"Για φαντάσου" Ένα βιβλίο που λατρεύουμε. (Γιολάντα Τσορώνη- Γεωργιάδη)

Αυτή την ανάρτηση σας την "χρωστάω" από τον Μάιο, (εξου και το μακρυμάνικο μπλουζάκι που φοράει το μαιμούδι), όμως με όσα έγιναν δεν κατάφερα να την ανεβάσω. Την μοιράζομαι έστω και καθυστερημένα μαζί σας, αφού σας έχω υποσχεθεί πως για  τα πολύ αγαπημένα μας βιβλία θα κάνουμε πιο λεπτομερείς παρουσιάσεις. (Όλη η υπόλοιπη βιβλιοθήκη μας φωτογραφικά, μα και μια μικρή μας αξιολόγηση στο ομώνυμο άλμπουμ μας στην fb σελίδα μας. )

Πρόκειται για το "Για φαντάσου" της Γιολάντα Τσορώνη- Γεωργιάδη των αγαπημένων  εκδόσεων Σαββάλας- από μια μεγάλη σειρά τίτλων της ίδιας συγγραφέως καθεμία από τις οποίες προάγουν την συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών. 






Στο συγκεκριμένο βιβλίο με κέρδισε καθαρά η εικονογράφηση αρχικά, μα όταν διάβασα και το κείμενο ερωτεύτηκα. Εντυπωσιάστηκα από το πόσο το αγάπησε ο Δημήτρης Γεράσιμος αφού πράγματι τον έβαλε στο σκεπτικό να αναρωτηθεί πως θα ήταν τα πράγματα αν ήταν φτιαγμένος... αλλιώς...  Τι θα γινόταν αν ήταν από λουλουδάκια;;; Ή από γούνα; Αν ήταν φτιαγμένος από σίδερο; Ή γλειφιτζούρια; Ή από σαπουνάδα που είναι και το αγαπημένο του; Τι θα γινόταν άραγε; 





Το βιβλίο το έχουμε από τον Νοέμβριο και ακόμα είναι από τα αγαπημένα που θα ζητήσει να διαβάσουμε ξανά και ξανά. Για αυτό το απαγγέλλει πια άλλωστε ολόκληρο από μνήμης. 






Λατρεύει να φτάνει στο τέλος του βιβλίου, όπου με πολύ πρωτότυπο τρόπο μας βοηθάει η συγγραφέας να δείξουμε στο παιδί πως αυτός είναι που είναι φτιαγμένος από κόκαλα και δέρμα... Και πόσο υπέροχο είναι να είναι κανείς απλά αυτό που είναι! 



Στο τέλος αυτού του βιβλίου- μα και κάθε βιβλίου αυτής της σειράς- έχει βοηθητικές κατευθύνσεις για τον γονέα σχετικά με το πόσο μπορεί να αξιοποιήσει στο έπακρον το κάθε βιβλίο και το θέμα που αυτό πραγματεύεται. 

Πρόσφατα καταφέραμε να προσθέσουμε στην συλλογή μας και το "Ένα λαίμαργο ουράνιο τόξο" το οποίο αγαπήσαμε τολμώ να πω εξίσου πολύ. Ανυπομονώ πραγματικά να προσθέσουμε και άλλα αυτής της σειράς στην συλλογή μας- ήδη έχω δυο συγκεκριμένα στο μυαλό μου. Τα δυο αυτά σας τα προτείνω ανεπιφύλακτα. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...